Ierse nasionale rugbyspan

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Ierland
IRFU flag.svg
Unie Ierse Rugbyvoetbalunie
Embleem Klawerblaar
Stadion Aviva-stadion, Dublin
Kapasiteit 51 700
Afrigter(s) Vlag van Engeland Andy Farrell
Kaptein(s) Robbie Midheach
Spankleure


Alt. kleure

Statistiek
Meeste toetse Brian O'Driscoll (133)[1]
Meeste punte Ronan O'Gara (1 083)[2]
Meeste drieë Brian O'Driscoll (46)[3]
Eerste internasionale wedstryd
Vlag van Engeland Engeland 7–0 Ierland Ierse Rugbyvoetbalunie-vlag
(Londen, Engeland; 15 Februarie 1875)
Grootste oorwinning
Vlag van Verenigde State van Amerika Verenigde State 3–83 Ierland Ierse Rugbyvoetbalunie-vlag
(Manchester, New Hampshire; 10 Junie 2000)
Grootste nederlaag
Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland 60–0 Ierland Ierse Rugbyvoetbalunie-vlag
(Hamilton, Nieu-Seeland; 23 Junie 2012)
Wêreldbeker
Verskynings 9/9 (Eerste in 1987)
Beste uitslag Kwarteindrondte in 1987, 1991, 1995, 2003, 2011, 2015 en 2019
Unie webwerf
www.irishrugby.ie

Die Ierse nasionale rugbyspan verteenwoordig die hele Ierland in internasionale rugby. Rugby word in Ierland deur die Ierse Rugbyvoetbalunie geadministreer. Die Ierse rugbyspan is tans (1 Desember 2019) vyfde op Wêreldrugby se wêreldranglys gelys.[4] Die span neem aan die vierjaarlikse Rugbywêreldbeker en die jaarlikse Sesnasies-toernooi deel. Ierland is ook een van die lande wat deel uitmaak van die Britse en Ierse Leeus – spelers wat vir Ierland mag speel mag dus ook gekies word vir die Leeus.

Ierse rugby dateer terug na 1875 toe Ierland deur Engeland in hulle eerste internasionale rugbywedstryd geklop is. Sedert die voorganger van die Vyf- en Sesnasiestoernooi, die Tuisnasies in 1883 begin is het die span 14 keer gewen en het nog nege ander kere die titel gedeel. Sedert Italië in 2000 by die kompetisie aangesluit het om die Sesnasies te vorm kon Ierland vier titels verower, die laaste in 2018. Sedert die Rugbywêreldbekertoernooi in 1987 ingevoer is, het Ierland aan al nege toernooie deelgeneem, waar hulle, behalwe in 1999 en 2007, in die kwarteindrondte uitgeskakel is.

Die Ierse nasionale rugbyspan is in die rugbywêreld uniek, omdat dit die hele Ierland verteenwoordig en nie net een onafhanklike staat nie. Spelers uit beide die Republiek Ierland en Noord-Ierland, een van die vier lande van die Verenigde Koninkryk, mag vir die Ierse rugbyspan uitdraf. Vervolgens gebruik die Ierse rugbyspan nóg een van die lande se volksliedere, nóg een val hun vlae as ’n verteenwoordigende simbool; pleks daarvan gebruik die Ierse nasionale rugbyspan sy eie vlag – dié van die Ierse Rugbyvoetbalunie – en himne. Alternatiewelik betree die span die veld met beide die vlae van Ierland en Ulster, waartoe die ses Ierse graafskappe in Noord-Ierland hoort. As gevolg van die gemeensame span vir die Republiek Ierland en Noord-Ierland word die Ierse nasionale rugbyspan, nes die soortgelyke Ierse nasionale hokkiespan en die Ierse nasionale krieketspan, as ’n belangrike simbool vir vrede en samewerking op die polities verdeelde eiland Ierland beskou. Twaalf voormalige Ierse rugbyspelers is in Wêreldrugby se Heldesaal opgeneem.

Geskiedenis[wysig | wysig bron]

Vroeë jare: 1875–1900[wysig | wysig bron]

1920-illustrasie van die wedstryd tussen Ierland en Wallis
Die eerste Ierse rugbyspan: verslaan deur Engeland op 15 Februarie 1875 op The Oval, deur twee doele en ’n drie tenoor nul

In 1854 is by die Universiteit van Dublin die eerste georganiseerde rugbyvoetbalklub in Ierland gestig. Die klub is deur studente gestig wat die speel op openbare skole in Groot-Brittanje leer ken het. Gedurende die derde kwartaal van die 19de eeu het die sport, na die goedkeuring van ’n stel van amptelike reëls in 1868, vinnig dwarsdeur Ierland begin versprei, wat tot die stigting van verskeie ander klubs dwarsdeur Ierland gelei het, waarvan die meeste vandag nog bestaan, insluitende NIFC (1868); Wanderers (1869); Queen's University (1869); Lansdowne (1873); Dungannon (1873); Co. Carlow (1873); UCC (1874); en Ballinasloe (1875) wat met Athlone saamgesmelt het om Buccaneers te word.[5]

In 1874 is die Ierse Voetbalunie gestig, wat na die samesmelting met die Noord-Ierse Unie saamgesmelt het die Ierse Rugbyvoetbalunie geword het. Ierland het sy eerste toetswedstryd teen Engeland 0–7 op 15 Februarie 1875 op The Oval verloor. Vir albei spanne het 20 spelers uitgedraf,[6] soos dit in die vroeë jare van rugby gebruiklik was; die aantal spelers wat tydens een wedstryd vir een span mag uitdraf is eers in 1877 van 20 tot 15 gereduseer. Ierland se eerste tuiswedstryd was ook teen Engeland in dieselfde jaar op Leinster Krieketklub se Observatory Lanegrond in Rathmines, omdat Lansdowne Road nie as geskik geag is nie. Die eerste wedstryd op Lansdowne Road is op 11 Maart 1878 gehou, waarin Engeland Ierland met twee doele en ’n drie tenoor nul kon klop.

Ierland kon sy eerste toets eers in 1881 wen, toe die Iere Skotland op Ormeau in Belfast klop. Ierland het vir sy wedstryd in Cardiff in 1884 met twee man minder opgedaag en moes twee Walliese spelers leen. Ierland se eerste oorwinning op Lansdowne Road was op 5 Februarie 1887. Dit was ook hul eerste oorwinning oor Engeland, met twee doele tenoor nul. In die derde wedstryd in Maart 1888 kon Ierland sy eerste oorwinning oor Wallis met ’n doel, ’n drie en ’n skepdoel tenoor nul aanteken.

In 1894 het Ierland die Walliese model gevolg en vir die eerste keer sewe agterspelers pleks van ses ingespan. Na ’n oorwinning oor Engeland in Blackheath kon Ierland vir die eerste keer rug-aan-rug-wedstryde wen, nadat hulle op 24 Februarie hul eerste oorwinning oor Skotland kon aanteken. Ierland kon toe Wallis in Belfast verslaan en het vir die eerste keer die Driekroon (Triple Crown) ingepalm.

In die 1890's was rugby veral ’n speel vir die Protestantse middelklas; die enigste Katoliek in Edmund Forrest se 1894-span was Tom Crean.[7] Van die 18 spelers gedurende die drie wedstryde, was 13 van drie Dublinse kklubs – Wanderers, Universiteit van Dublin en Bective Rangers – en die oorblywende vyf was van Ulster. Hulle kon die Tuisnasies-toernooi voor die afloop van die eeu twee keer wen (in 1896 en 1899), sodat teen 1901 al die vier tuisnasies sukses behaal het in ’n wedstryd wat gewild geword het by spelers en toeskouers.

Vroeë 20ste eeu: 1901–45[wysig | wysig bron]

So was die belangstelling in die besoek van die eerste All Blacks-span aan Dublin in November 1905 baie groot, en die IRFU kon van dié wedstryd die eerste uitverkope wedstryd in die rugbygeskiedenis maak. Ierland het die Nieu-Seelandse metode om soos ’n "rover" te speel oorgeneem en met net sewe voorspelers uitgedraf. Nieu-Seeland het egter Ierland 15–0 geklop.

Op 20 Maart 1909 het Ierland vir die eerste keer teen Frankryk gespeel en hulle 19–8 verslaan. Dit was Ierland se destyds hoogste oorwinning in internasionale rugby, hul hoogste puntetelling en ’n nuwe rekord van vyf drieë. Op 30 November 1912 het die Springbokke vir die eerste keer teen Ierland op Lansdowne Road gespeel, die 1906-toertoets is op Ravenhill beslis. Ierland, wat met sewe nuwelinge uitgedraf het, is deur ’n rekordtelling van 38–0 oorweldig, steeds ’n rekordtelling teen Suid-Afrika wat 10 drieë kon druk. In 1926 het die onoorwonne Ierland in hul laaste Vyfnasies-wedstryd met die Grand Slam op die spel teen Wallis in Swansea verloor. Ierland was in 1927 weer naby aan ’n Grand Slam toe hul enigste nederlaag ’n 8–6 teen Engeland was.

Naoorlogse tydperk: 1945–70[wysig | wysig bron]

W. J. Hewitt en Miguel Angel Sarandón poseer saam tydens die Ierse 1952-toer in Argentinië

In 1948 het Ierland sy eerste Grand Slam in die Vyfnasies-toernooi beklink. In 1949 was Ierland weer die kampioen en Driekroonwenners. In 1951 was Ierland weer die Vyfnasieskampioen. In 1952 het Ierland sy tweede oorsese toer – en eerste in ’n halwe eeu – onderneem, toe hulle vir ’n reeks van nege wedstryde, insluitende twee toetse, na Argentinië vertrek het; Ierland kon een toets wen en een het in ’n gelykop geëindig.

Op 27 Februarie 1954 het Ierland teen Skotland op Ravenhill in Belfast gespeel. Die 11 spelers uit die Republiek van Ierland was gekant teen God Save the Queen, en ’n verkorte himne, bekend as the Salute is pleks daarvan gespeel. Ierland het Skotland 6–0 geklop en tot in 2007 nie weer in Noord-Ierland gespeel nie.[8] In 1958 verslaan Ierland Australië 9–6 in Dublin, die eerste keer wat een van die groot toerende rugbynasies verslaan is.[verwysing benodig]

Gedurende die vroeë 1960's kon Ierland net drie oorwinnings tydens die Vyfnasies-toernooie aanteken: teen Engeland in 1961, Wallis in 1963 en weer teen Engeland in 1964. 1965 het ’n verbetering gesien, toe Ierland Engeland en Skotland kon klop.

Op 10 April 1965 kon Ierland op Lansdowne Road sy eerste oorwinning oor Suid-Afrika aanteken.[9] Ierland kon in 1967 Australië weer in Dublin klop. Ierland het in Mei 1967 die eerste van die vier Tuisnasies geword wat in die Suidelike Halfrond kon seëvier, toe hulle Australië in Sydney kon klop.[verwysing benodig] Op 26 Oktober 1968 kon Ierland sy vierde agtereenvolgende oorwinning oor die Wallabies aanteken. In 1969 verslaan Ierland Frankryk 17–9 in die Vyfnasies, hul eerste oorwinning oor Les Bleus in 11 jaar. In herfs 1969 het die Ierse Rugbyvoetbalunie vir die eerste keer ’n afrigter vir die nasionale rugbyspan aangestel: Ronnie Dawson.

Laat 20ste eeu: 1970–94[wysig | wysig bron]

Die Ierse 1970-span wat teen Argentinië op Ferro Sportklub gespeel het
’n Ierse lynstaan tydens hul tweede toets teen die Wallabies in Sydney, 1979

Die 1972-Vyfnasies-toernooi kon nie voltooi word nie, toe Skotland en Wallis as gevolg van dreigbriewe aan spelers weier om in Ierland te speel; die briewe is volgens bewerings deur die IRA gestuur.[10] Die toernooi het sonder kampioen gebly, omdat beide Wallis en Ierland onoorwonne was. In 1973 het Engeland sy toernooi, ondanks soortgelyke dreigemente, voltooi en het ’n staande applous van vyf minute lank ontvang.[11] Ierland het 18–9 gewen. Ierland was op 20 Januarie 1973 op die punt om die All Blacks vir die eerste keer te klop, maar die eindtelling was 10–10. In 1974 kon Ierland sy eerste Vyfnasies-toernooi sedert 1951 wen.

Willie John McBride het tot in 1984 as Ierse afrigter gedien. In 1982 kon Ierland, onder kapteinskap van die losskakel Ollie Campbell, die Vyfnasies en hul eerste Driekroon in 33 jaar wen. Drie jaar later kon Ierland in 1985 weer die Vyfnasies wen en die Driekroon verower. Tot in 2004 sou dit Ierland se laaste silwerware wees.

Op 1 November 1986 druk Ierland tien drieë in ’n 60–0-oorwinning oor Roemenië, destyds die hoogste oorwinning van ’n Vlak 1-span in internasionale rugby, waardeur die vorige rekord deur die Franse in 1967 geëwenaar word.[verwysing benodig]

Tydens die eerste rugbywêreldbekertoernooi in 1987 kon Ierland na seges oor Tonga en Kanada tot die kwarteindrondte vorder, waar hulle deur die medegasheer Australië 33–15 verslaan is.

Gedurende die 1990's kon Ierland die Vyfnasies nie een keer wen nie, en kon al die toernooie nie bo die onderste twee afsluit nie. In 1991 het Ierland sy toetsreeks teen Namibië verloor. Tydens die tweede Rugbywêreldbeker in 1991 is Ierland, na oorwinnings oor Japan en Zimbabwe, deur die Skotte met 15–24 op Murrayfield geklop. Ierland het in die kwarteindstryd teen die Wallabies op Lansdowne Road gespel en was blykbaar op die rand van ’n skokoorwinning oor die Wallabies, toe Michael Lynagh die wendrie vir Australië druk om die wedstryd met 19–18 te beklink.

Tydens die Vyfnasies in 1994 kon Ierland Engeland op Twickenham klop.

Professionale tydperk en nuwe tuisstadion: 1995–2010[wysig | wysig bron]

Ierland speel tydens die 2007-Sesnasies-toernooi op Crokepark in Dublin
Paul O'Connell wen die lynstaan teen Argentinië in 2007
Brian O'Driscoll hou die 2009-Sesnasies Grand Slam-trofee omhoog

Tydens die Rugbywêreldbeker 1995 kon Ierland na die groepfase vir die derde agtereenvolgende keer tot die kwarteindrondte vorder. Frankryk was egter te sterk vir die Iere en hulle is 12–36 in die kwarteindstryd geklop.

Die begin van die professionale tydperk was vir die Iere teleurstellend, en hulle het in drie agtereenvolgende Vyfnasies-toernooi op die laaste plek geëindig (in 1996, 1997 en 1998); hulle het ook drie keer teen Italië verloor, tuis (29–37) en weg (12–22 en 22–37). Warren Gatland is in 1998 as afrigter benoem, maar was nie in staat om onmiddellike sukses te behaal nie. Die Rugbywêreldbeker 1999 is hoofsaaklik in Wallis aangebied, maar Ierland het al sy poelwedstryde in Dublin beslis. Tydens die uitspeelrondte vir die kwarteindstryd is Ierland deur Argentinië 28–24 geklop en kon vervolgens vir die eerste keer nie tot die kwarteindrondte vorder nie.

Van hierdie laagtepunt het die Ierse rugby egter verbeter. Die Ierse Rugbyvoetbalunie het die vier verteenwoordigende provinsiale spanne in de facto klubspanne omgeskep, en die stigting van die Keltiese Liga in 2001 (nou bekend as die Pro14) het die Ierse provinsiale spanne met gereelde rugbywedstryde versorg.

Die koms van die nuwe Sesnasies-formaat het met hierdie Ierse herlewing saamgeval. In 2001 kon Ierland as naaswenner eindig. Eddie O'Sullivan is in November 2001 as afrigter benoem, nadat Warren Gatland afgedank is.

Tydens die 2003-Sesnasies-toernooi het Ierland die beslissende wedstryd vir die Grand Slam teen Engeland op Lansdowne Road verloor, waardeur ’n reeks van tien regstreekse oorwinnings op eie bodem sedert September 2002 beëindig is. Na oorwinnings oor Roemenië (45–17), Namibië (64–7) en Argentinië (16–15) kon Ierland tydens die Rugbywêreldbeker 2003 weer tot die kwarteindrondte vorder, maar is deur Frankryk 43–21 verslaan.

Tydens die 2004-Sesnasies-toernooi het Ierland as naaswenner geëindig en met die Driekroon weggestap. Die 2004-Sesnasies-toernooi kon Ierland op die derde plek afsluit. Tydens die 2006-Sesnasies-toernooi kon Ierland die Driekroon vir die tweede keer in drie jaar inpalm. Gedurende die laaste herfs-toets op Lansdowne Road verslaan Ierland Australië 21–6. Tydens die Rugbywêreldbeker 2007 kon Ierland nie tot die kwarteindrondte vorder nie, nadat hulle tydens die poelfase deur Frankryk (25–3) en Argentinië (15–30) geklop is.

Met die herbou van Lansdowne Road het ’n nuwe tuiste nodig geword. Crokepark, tuiste van die Gaeliese Atletiekvereniging, het van die wedstryde tussen 2007 en 2010 gehuisves. Tydens die 2008-Sesnasies-toernooi moes Ierland drie nederlae afstaan. Eddie O'Sullivan het as Ierse afrigter bedank en is deur Declan Kidney vervang.[12]

Ierland kon die 2009-Sesnasies-toernooi wen en die Grand Slam inpalm, hul eerste Sesnasies-kampioenskap sedert 1985 en hul eerste Grand Slam sedert 1948.[13][14] Na ’n gelykop teen Australië en oorwinnings oor Fidji en Suid-Afrika, kon Ierland die jaar 2009 oorwonne beëindig.[15]

In hul laaste wedstryd van die 2010-Sesnasies, en die laaste wedstryd op Crokepark, is Ierland deur Skotland 20–23 geklop en van die Driekroon ontneem.[16] Ierland het sy 2010-lente-toetse met ’n 21–23-nederlaag teen Suid-Afrika begin, die eerste internasionale wedstryd op die nuwe Aviva-stadion.

2011 tot hede[wysig | wysig bron]

Ierland teen Australië tydens die Rugbywêreldbeker 2011
Die Ierse nasionale rugbyspan nadat hulle die Sesnasies-toernooi in 2014 gewen het

Gedurende die 2011-Sesnasies-toernooi is Ierland in die eerste Sesnasies-wedstryd op Aviva 22–25 deur Frankryk verslaan. Tydens die 13–19-nederlaag teen Wallis het Ronan O'Gara die eerste Ier en die vyfde rugbyspeler ooit geword om 1 000 punte aan te teken. In Ierland se 24–8-oorwinning oor Engeland druk Brian O'Driscoll sy 25ste drie en behaal ’n nuwe rekord vir die meeste drie in die Sesnasies.[17] Na vier oorwinnings uit vier poelwedstryde tydens die Rugbywêreldbeker 2011 het Ierland tot die kwarteindrondte gevorder, maar is deur Wallis in die kwarteindstryd uitgeskakel.

In die 2011-Sesnasies-toernooi het Ierland derde geëindig.[18] Ierland se 2012-somertoer na Nieu-Seeland het ’n 22–19-nederlaag, gevolg deur ’n 60–0-nederlaag, Ierland se ergste nederlaag ooit, gesien.[19]

Tydens die 2013-Sesnasies-toernooi het Ierland een oorwinning, drie nederlae en een gelykop aangeteken, insluitende hul eerste tuisnederlaag teen Engeland in tien jaar;[20] en hul eerste nederlaag teen Italië tydens die Sesnasies ooit.[21] Die IRFU wou Declan Kidney se kontrak nie verleng nie, en Joe Schmidt is as nuwe Ierse afrigter benoem.[22] Tydens hul 2013 eindjaarrugbytoets is Ierland deur Nieu-Seeland 22–24 geklop, nadat hulle die hele wedstryd voorgeloop het.[23]

Ierland het sy 2014-Sesnasies-toernooi met oorwinnings oor Skotland en Wallis afgeskop.[24] Ierland het 10–13 teen Engeland verloor.[25] Ierland kon sy volgende wedstryd teen Italië 46–7 wen.[26] Ierland klop toe Frankryk 22–20 in die laaste rondte om met die Sesnasies-titel weg te stap.[27] In November kon hulle Suid-Afrika 29–15 en Australië 26–23 in Dublin verslaan.

Ierland kon die Sesnasies-titel in 2015 behou en het dié kampioenskap in die tweede agtereenvolgende jaar op punteverskil ingepalm. Na oorwinnings oor Wallis en Skotland tydens die opwarmwedstryde vir die Rugbywêreldbeker 2015, het Ierland vir ’n kort tydperk met die tweede plek sy beste rang op Wêreldrugby se wêreldranglys behaal. Ierland kon tydens die Rugbywêreldbeker 2015 sy poel na ’n 24–9-oorwinning oor Frankryk wen, maar is tydens die kwarteindrondte deur Argentinië met 20–43 uitgeskakel.

Nadat hulle die 2016-Sesnasies met ’n deur besering verswakte span betree het, kon Ierland net twee wedstryde tydens dié toernooi wen (58–15 teen Italië in rondte 4, en 35–25 teen Skotland in rondte 5), en een 16–16-gelykop teen Wallis behaal. Die Iere kon hul eerste van drie wedstryde tydens hul toer na Suid-Afrika 26–20 wen, maar is tydens die tweede en derde toetse 26–32 en 13–19 geklop. Gedurende herfs van dieselfde jaar kon Ierland die All Blacks vir die eerste keer in 111 jaar op 5 November 2016 in Chicago 40–29 klop.[28] Dit was Nieu-Seeland se enigste verlies die hele jaar, en het hul rekord van 18 agtereenvolgende toetsoorwinnings beëindig. Ondanks die Nieu-Seelandse 21–9-oorwinning in die terugwedstryd die volgende week in Dublin het Ierland tot die vierde plek op Wêreldrugby se wêreldranglys behaal.

Ierland het as naaswenner van die 2017-Sesnasies geëindig, agter die verdedigende kampioen Engeland, wie die Iere in die finale rondte 13–9 kon verslaan en sodoende Engeland se rekord van 18 agtereenvolgende oorwinnings sedert 2015 kon ewenaar. Hulle is egter deur Skotland 22–27 in rondte 1 en Wallis 9–22 in rondte 4 gedurende dieselfde toernooi geklop. Nadat baie van Ierland se eerstekeuse-spelers vir die Britse en Ierse Leeus-toer na Nieu-Seeland saamgeneem is, het Ierland met ’n ontwikkelingspan sy somertoetse daardie jaar beslis; dit het ’n 55–19-oorwinning oor die VSA en ’n 2–2-toetsreeksoorwinning oor Japan ingesluit. In November 2017 het Ierland tot die derde plek op Wêreldrugby se wêreldranglys gevorder, nadat hulle hul hoogste oorwinning oor Suid-Afrika, 38–3, en oorwinnings oor Fidji en Argentinië aangeteken het.

Nadat hulle die 2018-Sesnasies met ’n Grand Slam kon wen, het Ierland tot die tweede plek op Wêreldrugby se wêreldranglys teruggekeer.[29][30] ’n 2–1-reeksoorwinning oor Australië in die somer daardie jaar, gevolg deur ’n tweede oorwinning in twee jaar oor die wêreld se nommer-een-span All Blacks, 16–9, het Ierland se tweede plek op Wêreldrugby se wêreldranglys gevestig.[31]

Die 2019-Sesnasies het ’n skokkende ineenstorting van die verdedigende kampioen gesien.[32] Die jaar het met ’n eensydige 20–32-nederlaag teen Engeland afgeskop. Die uiteindelike puntelys het die Ierse vertoning gevlei, wat in vergelyking met die standaard in vorige jare heeltemal swak was. Nederlae is deur oorwinnings oor Skotland, Italië en Frankryk opgevolg, maar die toernooi is met ’n teleurstellende vertoning teen die Grand Slam-wenners Wallis beëindig, wat Ierland 7–25 kon klop. Die Walliesers het 25–0 voorgeloop, maar ’n drie deur die plaasvervangende losskakel Jordan Larmour in die laaste minuut van ekstra tyd het aan die Iere punte in ’n andersins rampspoedige vertoning besorg.[33] Ierland het die Rugbywêreldbeker 2019 as eerste op Wêreldrugby se wêreldranglys betree, maar het hul poel na ’n skokverlies teen die gasheer Japan (19–12) net as naaswenner afgesluit, waarvolgens hulle in die kwarteindrondte teen die All Blacks moes optree. Nieu-Seeland het 46–14 met die Iere afgereken, waardeur Ierland vir die sewende keer in hul kwarteindstrydverskynings uitgeskakel is.

Kleure, vlae en himnes[wysig | wysig bron]

Die Ierse trui in 2009, toe O2 die hoofborg was

Ierland se tradisionele trui bestaan uit ’n groen hemp, wit broeke en groen sokkies. Hul embleem bevat ’n klawerblaar en ’n rugbybal; ’n klawerblaar is al tydens die eerste wedstryd van ’n Ierse span in 1874 op hul embleem vertoon.

Vanaf 1996 en somer 2002 was Ierland se hoofklereborg Irish Permanent, wat na ’n samesmelting Permanent TSB geword het, en tot in herfs 2006 die trui geborg het. O2 was sedertdien tot in 2014 Ierland se hoofborg. Three Ireland was die spanborg tot in somer 2016, wanner Vodafone as hoofborg oorgeneem het.

Voor 1992 het Umbro die trui aan Ierland verskaf. Nike was die vervaardigers tussen 1992 en somer 2000. Canterbury het toe in somer 2000 oorgeneem en tot in Junie 2009 die trui vervaardig. In November 2009 het Puma as Ierland se truivervaardiger oorgeneem. In Januarie 2014 het die IRFU ’n kontrak met Canterbury onderteken wat sedert November 2014 tot in 2020 die trui vervaardig.[34]

Die Ierse nasionale rugbyspan is een van baie ander spanne wat sy spelers van die hele eiland Ierland verkry. In die verlede het dit tot kwessies rondom die vlag en himne tydens hul internasionale wedstryde gelei. As Ierse wedstryde in alternatiewelik Belfast en Dublin beslis is, is die Britse volkslied "God Save the Queen" voor wedstryde in Belfast en die Ierse volkslied "Amhrán na bhFiann" voor wedstryde in Dublin gespeel. "God Save the Queen" word nie meer gespeel nie. Geen volkslied is voor wegwedstryde gespeel nie. Tydens die Rugbywêreldbeker 1987 is "The Rose of Tralee" as die weghimne gebruik.

Sedert April 1995 word ’n spesifiek saamgestelde himne, "Ireland's Call", uitsluitlik voor Ierland se wegwedstryde gespeel.[35] Dit het klagtes van ’n aantal spelers en ondersteuners laat ontstaan dat "Amhrán na bhFiann" gespeel sal word.[36] Voor wedstryde in Dublin word "Ireland's Call" steeds saam met "Amhrán na bhFiann" gespeel.[37] Hierdie gebruik van "Amhrán na bhFiann" het soortgelyke klagtes van spelers en ondersteuners binne ’n segment van die Unioniste gemeenskap in Noord-Ierland laat ontstaan.[verwysing benodig] Tydens Ierland se voorbereidingswedstryd teen Italië in Belfast voor die Rugbywêreldbeker 2007 (die eerste wedstryd van die Iere in Belfast sedert 1953), is vir die gebruik van "God Save the Queen" saam met "Ireland's Call" gepleit, maar die versoek is deur IRFU verwerp[38] met die redenasie dat beide "Ireland's Call" en "Amhrán na bhFiann" net saam in Dublin gespeel word, en dat buite die Republiek Ierland net "Ireland's Call" gebruik word.[39]

Tydens die Rugbywêreldbeker 2011, Rugbywêreldbeker 2015 en Rugbywêreldbeker 2019 het die Ierse span die veld met beide die Ierse driekleur en die vlag van Ulster, waartoe die ses Ierse grafskappe in Noord-Ierland behoort, betree.

Tuisstadions[wysig | wysig bron]

Lansdowne Road, die ou tuiste van Ierse rugby in Dublin
Aviva-stadion op Lansdowne Road

Die tradisionele tuiste van Ierse rugby is Lansdowne Road in Dublin, waar die meeste van Ierland se tuiswedstryde beslis is. Die stadion is tussen 2007 en 2010 herbou. Die naamregte is aan ’n versekeringsmaatskappy verkoop, en die stadion staan nou bekend as die Aviva-stadion.

Die oorspronklike stadion, wat aan die Ierse Rugbyvoetbalunie behoort het, is in 1872 opgerig, en so bly die stadion die oudste wat nog steeds vir internasionale rugby gebruik word. In 1878 het die stadion sy eerste rugbytoets gehuisves, toe Ierland Engeland gehuisves het (die eerste verteenwoordigende rugbywedstryd voor die toets was ’n wedstryd tussen Ulster en Leinster). Lansdowne Road het ’n kapasiteit van net meer as 49 000 voor sy afbreking in somer 2007 gehad. Die opgeknapte stadion bied nou plek vir 51 700 en is in Mei 2010 geopen. Die laaste Ierse toets voordat die opknappingswerk aan die stadion begin het, was teen die Pasifiese Eilanders in laat 2006.

Omdat Lansdowne Road as ’n bouterrein nie vir rugbywedstryde geskik was nie, was Ierland vir die daaropvolgende Sesnasies-toernooi sonder tuisstadion. Die Gaeliese Atletiekvereniging (GAA) se Crokepark (met ’n kapasiteit van 82 500) is vir Ierland se twee tuiswedstryde teen Frankryk en Engeland in 2007 ingespan. Dit was die eerste keer wat rugby in die stadion gehuisves is. Crokepark is ook vir Ierland se ander Sesnasies-wedstryde en verdere toetse ingespan totdat die stadion op Lansdowne Road klaar was.

Die eerste Ierse wedstryd op die herboude stadion was teen die destydse Wêreldbekerkampioen Suid-Afrika op 6 November 2010. Die Springbokke het die wedstryd 23–22 gewen. Weens die historiese betekenis van die wedstryd het Suid-Afrika aangekondig dat hulle in hul wegtrui sal uitdraf, sodat Ierland sy tuisklere kan aantrek; gewoonlik verander die tuisspan sy kleure indien dit met die besoekende span s’n sal bots.[40]

Alhoewel Ierland nog nie op sy eie ’n volledige Rugbywêreldbekertoernooi aangebied het nie, is verskeie wedstryde van beide die 1991- en 1999-toernooie in Ierland aangebied. Poel B in 1991 is hoofsaaklik in Ierland en Skotland uitgespeel, waarvan twee wedstryde op Lansdowne Road (Ierland se wedstryde) en een (Zimbabwe teen Japan) op Ravenhill, Belfast. ’n Kwarteindstryd en ’n halfeindstryd is ook in Dublin aangebied. ’n Soortgelyke formaat is in 1999 gebruik, waarby nes Lansdowne en Ravenhill ook Thomondpark ingespan is. Lansdowne Road het ook in 1999 ’n kwarteindstryd gehuisves. Ierland sou ook wedstryde tydens die Rugbywêreldbeker 2007 op Lansdowne Road aanbied, maar weens skeduleringskonflikte as gevolg van die rekonstruksie van die stadion, het hulle besluit om nie wedstryde aan te bied nie.[41]

Rekords[wysig | wysig bron]

Algehele rekord[wysig | wysig bron]

Ierland se plek op Wêreldrugby se ranglys vanaf 10 Oktober 2003 tot op hede

Ierland het teen 1 Desember 2019 318 van hulle 704 toetswedstryde gewen, ’n wenrekord van 45,17%.[42]

Ierland se toetsrekord teen alle lande: (Korrek op 1 Desember 2019)[42]

Teen Gespeel Gewen Verloor Gelykop % Gewen
Vlag van Argentinië Argentinië 18 12 6 0 66,67
Vlag van Australië Australië 36 13 22 1 36,11
Vlag van Engeland Engeland 135 49 78 8 36,3
Vlag van Fidji Fidji 4 4 0 0 100
Vlag van Frankryk Frankryk 98 35 56 7 35,71
Vlag van Georgië Georgië 4 4 0 0 100
Vlag van Italië Italië 31 27 4 0 86,10
Vlag van Japan Japan 8 7 1 0 87,5
Vlag van Kanada Kanada 8 7 0 1 87,50
Vlag van Namibië Namibië 4 2 2 0 50
Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland 33 2 30 1 6,06
 Nieu-Seeland Natives 1 0 1 0 0
Flag of rugby Pacific Islanders.svg Pasifiese Eilanders 1 1 0 0 100
 Presidents XV 1 0 0 1 0
Vlag van Roemenië Roemenië 9 9 0 0 100
Vlag van Rusland Rusland 3 3 0 0 100
Vlag van Samoa Samoa 7 6 1 0 85,71
Vlag van Skotland Skotland 135 64 66 5 47,06
Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika 26 7 18 1 26,92
Vlag van Tonga Tonga 2 2 0 0 100
Vlag van Wallis Wallis 129 53 69 7 41,09
Vlag van Verenigde State van Amerika Verenigde State 10 10 0 0 100
Vlag van Zimbabwe Zimbabwe 1 1 0 0 100
Totaal 704 318 354 32 45,17

Sesnasierekord[wysig | wysig bron]

Ierland kon in 2009 die Sesnasies wen en die Driekroon inpalm
  Vlag van Engeland Engeland Vlag van Frankryk Frankryk Ierse Rugbyvoetbalunie-vlag  Ierland Vlag van Italië Italië Vlag van Skotland Skotland Vlag van Wallis Wallis
Toernooie 123 90 125 20 125 125
Regstreekse oorwinnings
(Gedeelde oorwinnings)
Tuisnasies 5 (4) N.v.t. 4 (4) N.v.t. 10 (3) 7 (4)
Vyfnasies 17 (6) 12 (8) 6 (5) N.v.t. 5 (6) 15 (8)
Sesnasies 6 5 4 0 0 5
Algeheel 28 (10) 17 (8) 14 (9) 0 (0) 15 (9) 27 (12)
Grand Slams
Tuisnasies 0 N.v.t. 0 N.v.t. 0 2
Vyfnasies 11 6 1 N.v.t. 3 6
Sesnasies 2 3 1 0 0 4
Algeheel 13 9 3 0 3 12
Driekrone
Tuisnasies 5 N.v.t. 2 N.v.t. 7 6
Vyfnasies 16 N.v.t. 4 N.v.t. 3 11
Sesnasies 4 N.v.t. 5 N.v.t. 0 4
Algeheel 25 N.v.t. 11 N.v.t. 10 21
Houtlepel
Tuisnasies 11 N.v.t. 15 N.v.t. 8 8
Vyfnasies 14 17 21 N.v.t. 21 12
Sesnasies 0 1 0 14 4 1
Algeheel 25 18 36 14 33 21

Wêreldbekerrekord[wysig | wysig bron]

Jaar Uitslag
1987 Kwarteindrondte
1991 Kwarteindrondte
1995 Kwarteindrondte
1999 Kwarteindrondte uitspelwedstryd
2003 Kwarteindrondte
2007 Poelfase
2011 Kwarteindrondte
2015 Kwarteindrondte
2019 Kwarteindrondte
2023 N.v.t.

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. (en) "Most matches". ESPNscrum. Besoek op 1 Desember 2019.
  2. (en) "Most points". ESPNscrum. Besoek op 1 Desember 2019.
  3. (en) "Most tries". ESPNscrum. Besoek op 1 Desember 2019.
  4. (en) "World Rugby Rankings". Wêreldrugby. Besoek op 1 Desember 2019.
  5. (en) "History of the Irish Rugby Football Union". IRFU.ie. Ierse Rugbyvoetbalunie. Besoek op 9 April 2015.
  6. (en) "Irish International Teams: Results, Scorers, Dates and Venues – 1874 to June 1999". IRFU.ie. Ierse Rugbyvoetbalunie. Besoek op 31 Oktober 2008.
  7. (en) Editor (19 Oktober 2011). "Connacht Gear Up For Launch Of New Kits : Irish Rugby | Official Website". IRFU.ie. Ierse Rugbyvoetbalunie. Besoek op 8 Februarie 2014.
  8. (en) Frank Keating (27 Februarie 2007). "How Ravenhill rebels made an issue out of an anthem". The Guardian. UK. Besoek op 1 Desember 2019.
  9. (en) CR's Video Vaults (28 Junie 2011). "Ireland vs South Africa Rugby 1965". Youtube. Besoek op 1 Desember 2019.
  10. (en) Orders, Mark (19 Februarie 2018). "When the Wales rugby team faced 'death threats' in Ireland". walesonline. Besoek op 1 Desember 2019.
  11. (en) "The day England won a Lansdowne ovation". The Irish Times. 29 Maart 2003. Besoek op 1 Desember 2019.
  12. (en) "O'Sullivan quits as Ireland coach". BBC. 19 Maart 2008. Besoek op 1 Desember 2019.
  13. (en) "2009 Six Nations". BBC. 22 Maart 2009. Besoek op 1 Desember 2019.
  14. (en) "Wales 15–17 Ireland". RTÉ Sport. 21 Maart 2009. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 22 Maart 2009. Besoek op 23 Maart 2009.
  15. (en) "Ten out of ten: Ireland's unbeaten 2009 in rugby". The Irish Times. 3 Desember 2009. Besoek op 1 Desember 2019.
  16. (en) "Ireland 20–23 Scotland". BBC. 20 Maart 2010. Besoek op 1 Desember 2019.
  17. (en) "O'Driscoll sets all-time try record". The Sydney Morning Herald. 19 Maart 2011. Besoek op 1 Desember 2019.
  18. (en) "2012 Six Nations: England 30–9 Ireland". BBC. 17 Maart 2012. Besoek op 1 Desember 2019.
  19. (en) "Ireland End Tour With Heavy Loss". IRFU.ie. Ierse Rugbyvoetbalunie. 23 Junie 2012. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 28 Junie 2012. Besoek op 23 Junie 2012.
  20. (en) "Penalties Decide It As Ireland Lose Brutal Contest". IRFU.ie. Ierse Rugbyvoetbalunie. 10 Februarie 2013. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Februarie 2013. Besoek op 10 Februarie 2013.
  21. (en) "Six Nations 2013: Italy 22–15 Ireland". BBC. 16 Maart 2013. Besoek op 1 Desember 2019.
  22. (en) "IRFU Announce Joe Schmidt As Ireland Coach". IRFU.ie. Ierse Rugbyvoetbalunie. 29 April 2013. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 1 Mei 2013. Besoek op 29 April 2013.
  23. (en) "Last-Minute Try Denies Ireland Historic Win". IRFU.ie. Ierse Rugbyvoetbalunie. 24 November 2013. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 November 2013. Besoek op 25 November 2013.
  24. (en) "Terrific Display Sees Ireland Dominate Wales". IRFU.ie. Ierse Rugbyvoetbalunie. 8 Februarie 2014. Besoek op 8 Februarie 2014.
  25. (en) "England edge Ireland in war of attrition to end our Grand Slam dreams". The Independent. 22 Februarie 2014. Besoek op 1 Desember 2019.
  26. (en) "O'Driscoll signs off in style in Dublin". rbs6nations.com. Besoek op 17 Maart 2014.
  27. (en) "Ireland win 2014 RBS 6 Nations in Paris thriller". rbs6nations.com. Besoek op 17 Maart 2014.
  28. (en) "How history was made as Ireland beat New Zealand". Irish Examer. 7 November 2016. Besoek op 1 Desember 2019.
  29. (en) "The perfect Grand Slam: Schmidt's Ireland in All Black territory after ruthlessly securing Six Nations clean sweep". Irish Independent. 19 Maart 2018. Besoek op 1 Desember 2019.
  30. (en) Neville, Conor (19 Maart 2018). "How does 2018 Grand Slam compare to delirium of 2009?". RTÉ.ie. Besoek op 1 Desember 2019.
  31. (en) "Jacob Stockdale scores only try as Ireland earn historic win over All Blacks". The Guardian. 17 November 2018. Besoek op 1 Desember 2019.
  32. (en) O'Connor, Rúaidhrí (18 Maart 2019). "Schmidt's review must start at home – Ireland coach must acknowledge his own role in collapse". Irish Independent. Besoek op 1 Desember 2019.
  33. (en) Glennon, Micil (16 Maart 2019). "Horror show for Ireland as Wales sail away with Slam". RTÉ.ie. Besoek op 1 Desember 2019.
  34. (en) "Canterbury Announced As New Kit Sponsors To IRFU". IRFU.ie. Ierse Rugbyvoetbalunie. 27 Januarie 2014. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 29 Januarie 2014. Besoek op 28 Januarie 2014.
  35. (en) "Ireland's Call". BBC. 29 Oktober 2002. Besoek op 1 Desember 2019.
  36. (en) Barry, Kevin (10 Maart 2005). "'Ireland's Call' is the right anthem". University College Cork. Besoek op 8 Februarie 2007. [dooie skakel]
  37. (en) "Ireland Anthem". planet-rugby.com. 18 Mei 2001. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 29 September 2007. Besoek op 8 Februarie 2007.
  38. (en) "Rugby bosses reject unionists' anthem argument". BreakingNews.ie. 21 Augustus 2006. Besoek op 8 Februarie 2007.
  39. (en) "You're off key over claim on anthem, says rugby body". The News Letter. Belfast. 21 Augustus 2006. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 23 Augustus 2016. Besoek op 1 Desember 2019.
  40. (en) "SA to play in Aviva rugby opener". BBC. 8 Oktober 2009. Besoek op 1 Desember 2019.
  41. (en) Tighthead (2 Desember 2005). "Scotland looks to give up World cup matches at Murrayfield". WorldCupWeb.com. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 28 September 2007.
  42. 42,0 42,1 (en) "International Rugby Union Statistics – Ireland". ESPNscrum. Besoek op 1 Desember 2019.

Bronnelys[wysig | wysig bron]

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]