Mercedes-Benz M111 enjin

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search

Die M111-enjinfamilie is 'n inlynviersilinder motorenjin van Mercedes-Benz, wat vanaf 1992 tot 2003 gebou is. Sy debuut was in die Mercedes-Benz E-klas (W124) van 1992. Die enjin se afmetings is relatief oorhaaks en beskik oor 4 kleppe per silinder.

M111.920[wysig | wysig bron]

Die M111.920 is 'n 1.8 L (1799 cc) 16-klepenjin. Sy kraglewering is 90 kW (122 pk).

Aanwendings:

M111.940[wysig | wysig bron]

Die M111.940 is 'n 2.0 L (1998 cc) 16-klepenjin met 'n boor en slag van 89.9 x 78.7 mm en drukverhouding van 9.6:1. Dit produseer 100 kW (136 pk) se krag en 190 Nm se wringkrag.

Aanwendings:

In teenstelling met die 102, 103 en vroeë 104 reeksenjins, maak hierdie enjin nie gebruik van meganiese inspuiting nie, maar wel van Siemens se PEC/PMS enjinbestuurstelsel, wat brandstof- en vonkbestuur integreer.

Dit is 'n tipe spoeddigtheidstelsel, omrede die mengselvorming afhanklik is van die enjinspoed, TPS hoek, en spruitstukdruk.

Inspuiters werk in pare (luier, ligte vrag), of almal (volvrag).

Dit maak gebruik van 2 ontstekingsklosse en geen ontstekingsverspreider. Silinders word in pare gevuur (dubbele vuur) – 1 en 4 saam en 2 en 3 saam. Die krukasposisiesensor bespeur die beweging van twee radiaal geplaaste plate op die vliegwiel, waarvan die een gemagnetiseer is en die ander een nie. Dus ontvang die enjinbestuurstelsel akkurate inligting oor watter groep silinders om te vuur, en watter groep inspuiters om te spuit.

M111.942[wysig | wysig bron]

Soortgelyk aan die M111.940 enjin, maar in latere jare gebruik. Die kraglewering is 100 kW (134 pk) en maksimum wringkrag is 190 Nm.

Aanwendings: