Rugbywêreldbeker 1995

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
(Aangestuur vanaf Rugby Wêreldbeker 1995)
Jump to navigation Jump to search
Rugbywêreldbeker 1995
RugbyWorldCup.svg
Toernooibesonderhede
Gasheer Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika
Datums 25 Mei – 24 Junie
Aantal nasies 16 (52 kwalifiseer)
Finale posisies
Kampioen Gold medal blank.svg Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika
Naaswenner Silver medal blank.svg Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland
Derde plek Bronze medal blank.svg Vlag van Frankryk Frankryk
Toernooistatistiek
Wedstryde 32
Bywoning 1 100 000 (gem. 34 375 per wedstryd)
Drieë 189 (gemiddeld 5.91 per wedstryd)
Meeste punte Vlag van Frankryk Thierry Lacroix (112)[1]
Meeste drieë Vlag van Nieu-Seeland Jonah Lomu
Vlag van Nieu-Seeland Marc Ellis (7 drieë elk)[2]
1991
1999

Die Rugbywêreldbeker 1995 het vanaf 25 Mei tot en met 24 Junie 1995 in Suid-Afrika plaasgevind. Dit was die derde rugbywêreldbeker wat deur die Internasionale Rugbyvoetbalraad (IRVR) aangebied is en die eerste in Afrika. Dit was die eerste wêreldbekertoernooi in een van Suid-Afrika se gewildste sportsoorte; later sal nog die Krieketwêreldbeker 2003 en die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2010 volg. Dit was ook die eerste keer wat 'n Suid-Afrikaanse rugbyspan weer aan 'n internasionale byeenkoms mag deelneem ná die lang stryd teen apartheid en as 't ware die eerste groot toernooi vir en in Suid-Afrika ná die einde van dié politieke stelsel.

Die Webb Ellis-beker waarom meegeding is

Die toernooi se formaat het onveranderd gebly en 16 nasionale rugbyspanne het aan die Rugbywêreldbeker 1995 deelgeneem, waartydens 32 wedstryde beslis is. Die spanne is in vier poele van vier spanne elk verdeel, waarvan elke span een keer teen al die ander spanne van die poel gespeel het. Die boonste twee spanne van elke poel het hierna vir die kwarteindrondte gekwalifiseer. Die spanne wat tot die kwarteindrondte gevorder het, het outomaties vir die volgende Rugbywêreldbeker 1999 gekwalifiseer. Nes Suid-Afrika het die Ivoorkus vir die eerste keer aan 'n rugbywêreldbekertoernooi deelgeneem.

Die Suid-Afrikaanse span, die Springbokke, het die eindwedstryd en die toernooi op 24 Junie 1995 teen Nieu-Seeland op Ellispark in Johannesburg met 15–12 gewen, nadat 'n bykomende 10 minute se speeltyd toegestaan is toe die telling 9–9 was. Suid-Afrika het ná Nieu-Seeland in 1987 die tweede gasheer geword wat die rugbywêreldbekertoernooi tuis kon wen. Daarbenewens was dit die eerste eindwedstryd in dié toernooi se geskiedenis wat twee spanne van die Suidelike Halfrond gesien het. Frankryk eindig in die derde en Engeland in die vierde plek.

Die Rugbywêreldbeker 1995 het om verskeie redes geskiedenis gemaak: Dit was die eerste groot sporttoernooi op die Afrikavasteland, die eerste rugbywêreldbekertoernooi wat heeltemal in een land aangebied is en die laaste groot toernooi van rugby se amateurera; twee maande later het die IRVR met die professionalisering van dié sport begin. Die Rugbywêreldbeker 1995 word ook wyd onthou vir die samewerking van alle Suid-Afrikaners tydens die bewind van Nelson Mandela se regering van nasionale eenheid. Die oorhandiging van die Webb Ellis-beker deur 'n in die Springboktrui geklede Nelson Mandela aan die Springbokkaptein Francois Pienaar is waarskynlik die bekendste gebeurtenis van die Rugbywêreldbeker 1995 en versinnebeeld die versoening tussen swart en wit Suid-Afrikaners. Die oomblik is glo een van die beroemdste finale van enige sportsoort.[3]

Toewysing[wysig | wysig bron]

Speelstede in Suid-Afrika

Nadat die Rugbywêreldbeker 1987 in beide Australië en Nieu-Seeland en die Rugbywêreldbeker 1991 in al die destydse Vyfnasies aangebied is, was Suid-Afrika die enigste rugbynasie, wat tot dusver nog nie 'n rugbywêreldbekertoernooi aangebied het nie. Weens sy apartheidsbeleid is die land egter uit alle vorme van internasionale rugby geskors, hoewel enkele nasionale rugbyspanne nog steeds toernooie na Suid-Afrika onderneem het.

Ná die einde van apartheid en Suid-Afrika se hertoelating tot internasionale sporttoernooie het dié land in 1992 weer 'n volle lid van die IRVR geword. Vervolgens is die Rugbywêreldbeker 1995 aan Suid-Afrika toegeken.

Tydens die Rugbywêreldbeker 1995 is onderhandelinge tussen Australië, Nieu-Seeland en Suid-Afrika se rugbyunies gevoer en SANZAR, die voorganger van die hedendaagse SANZAAR, gestig. Een jaar later, in 1996, is die eerste Drienasiesreeks tussen Australië, Nieu-Seeland en Suid-Afrika beslis. Sedert Argentinië se aansluiting in 2012 staan dié toernooi as Die Rugbykampioenskap bekend.

Deelnemende spanne[wysig | wysig bron]

Die volgende 16 spanne het vir die Rugbywêreldbeker 1995 gekwalifiseer. Die agt spanne wat tydens die Rugbywêreldbeker 1991 tot die kwarteindrondte gevorder het, het saam met die gasheer Suid-Afrika outomaties vir die Rugbywêreldbeker 1995 gekwalifiseer. Om die oorblywende sewe plekke het tydens die kwalifiseringsrondte 35 nasionale rugbyspanne meegeding.

Span Kwalifiseringmetode Verskynings by eindstryde Laaste verskyning Vorige beste prestasie Poel
Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika Gasheer Eerste Debuut A
Vlag van Australië Australië Outomaties Derde 1991 Kampioen (1991) A
Vlag van Engeland Engeland 1991 Naaswenner (1991) B
Vlag van Frankryk Frankryk 1991 Naaswenner (1987) D
Ierse Rugbyvoetbalunie-vlag  Ierland 1991 Kwarteindrondte (1987, 1991) C
Vlag van Kanada Kanada 1991 Kwarteindrondte (1991) A
Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland 1991 Kampioen (1987) C
Vlag van Samoa Samoa 1991 Kwarteindrondte (1991) D
Vlag van Skotland Skotland 1991 Vierde plek (1991) D
Vlag van Argentinië Argentinië Kwalifiseringsrondte Derde 1991 Poelfase (1987, 1991) B
Vlag van Italië Italië Derde 1991 Poelfase (1987, 1991) B
Vlag van Ivoorkus Ivoorkus Eerste Debuut D
Vlag van Japan Japan Derde 1991 Poelfase (1987, 1991) C
Vlag van Roemenië Roemenië Derde 1991 Poelfase (1987, 1991) A
Vlag van Tonga Tonga Tweede 1987 Poelfase (1987) B
Vlag van Wallis Wallis Derde 1991 Derde plek (1987) C

Stadions[wysig | wysig bron]

Altesaam is nege stadions in nege stede dwarsdeur Suid-Afrika vir die Rugbywêreldbeker 1995 ingespan. Van die stadions is met die oog op die toernooi opgeknap. Ses van die nege stadions is Suid-Afrikaanse toetsgronde. In die vier grootste stadions is die uitklopfase en die eindwedstryd is op die Johannesburgse Ellispark beslis.

Oorspronklik is ook wedstryde in Brakpan, Germiston, Pietermaritzburg en Witbank beplan, maar dié wedstryde is na ander plekke verskuif. Hierdeur is die aantal plekke van 14 tot nege verminder. Die redenasie vir hierdie stap was die geriewe vir beide die pers en die toeskouers, maar ook veiligheid. Die stap is in Januarie 1994 gedoen. Verdere veranderinge is in April onderneem, só is aandwedstryde na stadions met goeie spreiligte verskuif. In Potchefstroom is oorspronklik ook wedstryde beplan.

Johannesburg, Gauteng Pretoria, Gauteng Kaapstad, Wes-Kaap Durban, KwaZulu-Natal
Ellispark Loftus Versfeld Nuweland Kings Park
26°11′51″S 28°3′39″O / 26.19750°S 28.06083°O / -26.19750; 28.06083 (Ellispark) 25°45′12″S 28°13′22″O / 25.75333°S 28.22278°O / -25.75333; 28.22278 (Loftus Versfeld) 33°58′14″S 18°28′6″O / 33.97056°S 18.46833°O / -33.97056; 18.46833 (Nuweland) 29°49′30″S 31°1′47″O / 29.82500°S 31.02972°O / -29.82500; 31.02972 (Kings Park)
Kapasiteit: 60 000 Kapasiteit: 50 000 Kapasiteit: 50 000 Kapasiteit: 50 000
Ellis Park Stadium.jpg Loftus Versfeld Stadium.jpg Stormers rugby.jpg King's Park Stadium, Durban.jpg
Bloemfontein, Vrystaat
Vrystaatstadion
29°7′2″S 26°12′32″O / 29.11722°S 26.20889°O / -29.11722; 26.20889 (Vrystaatstadion)
Kapasiteit: 40 000
Free State Stadium2.jpg
Port Elizabeth, Oos-Kaap Rustenburg, Noordwes Oos-Londen, Oos-Kaap Stellenbosch, Wes-Kaap
Boet Erasmus Olympia-park Buffalo City Danie Craven
33°58′55″S 25°38′22″O / 33.98194°S 25.63944°O / -33.98194; 25.63944 (Boet Erasmus) 25°39′45″S 27°13′19″O / 25.66250°S 27.22194°O / -25.66250; 27.22194 (Olympia-park) 33°0′24″S 27°54′19″O / 33.00667°S 27.90528°O / -33.00667; 27.90528 (Buffalo City) 33°56′24″S 18°52′25″O / 33.94000°S 18.87361°O / -33.94000; 18.87361 (Danie Craven)
Kapasiteit: 38 950 Kapasiteit: 30 000 Kapasiteit: 22 000 Kapasiteit: 16 000
Boet Erasmus Stadium.jpg

Formaat[wysig | wysig bron]

Die Rugbywêreldbeker 1995 is oor 30 dae tussen 16 verskillende nasies oor 32 wedstryde gespeel. Dit het op 25 Mei 1995 op Nuweland in Kaapstad met ’n wedstryd tussen die gasheer, Suid-Afrika, en die verdedigende kampioen Australië afgeskop. Die toernooi het geëindig op Ellispark in Johannesburg op 24 Junie met die eindstryd tussen Suid-Afrika en Nieu-Seeland, waartydens die Springbokke die Webb Ellis-beker ingepalm het.

Poele[wysig | wysig bron]

Poel A Poel B Poel C Poel D

Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika
Vlag van Australië Australië
Vlag van Roemenië Roemenië
Vlag van Kanada Kanada

Vlag van Engeland Engeland
Vlag van Samoa Samoa
Vlag van Italië Italië
Vlag van Argentinië Argentinië

Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland
Ierse Rugbyvoetbalunie-vlag  Ierland
Vlag van Wallis Wallis
Vlag van Japan Japan

Vlag van Frankryk Frankryk
Vlag van Skotland Skotland
Vlag van Tonga Tonga
Vlag van Ivoorkus Ivoorkus

Die poelwedstryde is op die volgende stede verdeel:

  • Poel A: Kaapstad, Port Elizabeth en Stellenbosch
  • Poel B: Durban en Oos-Londen
  • Poel C: Johannesburg en Bloemfontein
  • Poel D: Pretoria en Rustenburg

Poelfase[wysig | wysig bron]

Soos in die Rugbywêreldbekers in 1987 en 1991 is die 16 deelnemende nasionale rugbyspanne in vier poele van vier spanne elk verdeel; elke span het een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde poel gespeel, dus het elke span drie wedstryde in die poelfase beslis. Drie punte is vir 'n oorwinning toegeken, twee vir 'n gelykop en een vir 'n nederlaag.

Klassifisering binne elke poel was gegrond op die volgende puntestelsel:

  • Drie wedstrydpunte vir 'n oorwinning;
  • Twee vir 'n gelykop;
  • Een vir 'n nederlaag.

Aan die einde van die poelfase is die spanne gerangskik van die eerste na die vierde posisie, gegrond op versamelde wedstrydpunte, met die twee top spanne wat na die kwarteindrondte deurdring het.

Uitklopfase[wysig | wysig bron]

Van die begin van dié fase af het die toernooi ’n uitklopformaat aangeneem wat uit agt wedstryde bestaan het: vier kwarteindstryde, twee halfeindstryde, ’n derdeplekwedstryd en die eindstryd.

Die wenner en naaswenner van elk van die poele het ná die uitklopfase deurgedring. Poelwenners het teen naaswenners in ander poele in die kwarteindstryde gespeel, byvoorbeeld: die wenner van Poel A het teen die naaswenner van Poel B en die wenner van Poel B teen die naaswenner van Poel A gespeel.

Elke wedstryd in die uitklopfase móés in ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. Indien daar ná tagtig minute van gewone spel ’n gelykopuitslag was, is daar verder gespeel om te bepaal wie die wenner is. Aanvanklik is daar twee periodes van ekstra tyd gespeel; die spanne het dan 10 minute aan ’n kant gespeel. Indien daar dan steeds geen wenner was nie is daar vir tien minute gespeel in ’n uitklop-formaat, waar die eerste span wat daarin geslaag het om punte aan te teken, gewen het. Indien daar steeds nie ’n wenner was ná 110 minute nie is die wenner bepaal deur ’n stelskopkompetisie.

1991-effek op 1995-kwalifisering[wysig | wysig bron]

Die spanne wat tot die kwarteindrondte gevorder het, het outomaties vir die volgende Rugbywêreldbeker 1999 in Wallis gekwalifiseer.

Wedstryde[wysig | wysig bron]

Poelwedstryde[wysig | wysig bron]

Poel A[wysig | wysig bron]

Span Wed Wen Gel Ver PV PT Pte
Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika 3 3 0 0 68 26 9
Vlag van Australië Australië 3 2 0 1 87 41 7
Vlag van Kanada Kanada 3 1 0 2 45 50 5
Vlag van Roemenië Roemenië 3 0 0 3 14 97 3

Poel B[wysig | wysig bron]

Span Wed Wen Gel Ver PV PT Pte
Vlag van Engeland Engeland 3 3 0 0 95 60 9
Vlag van Samoa Samoa 3 2 0 1 96 88 7
Vlag van Italië Italië 3 1 0 2 69 94 5
Vlag van Argentinië Argentinië 3 0 0 3 69 87 3

Poel C[wysig | wysig bron]

Span Wed Wen Gel Ver PV PT Pte
Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland 3 3 0 0 222 45 9
Ierse Rugbyvoetbalunie-vlag  Ierland 3 2 0 1 93 94 7
Vlag van Wallis Wallis 3 1 0 2 89 68 5
Vlag van Japan Japan 3 0 0 3 55 252 3

Poel D[wysig | wysig bron]

Span Wed Wen Gel Ver PV PT Pte
Vlag van Frankryk Frankryk 3 3 0 0 114 47 9
Vlag van Skotland Skotland 3 2 0 1 149 27 7
Vlag van Tonga Tonga 3 1 0 2 44 90 5
Vlag van Ivoorkus Ivoorkus 3 0 0 3 29 172 3

Drie minute ná die afskop van die wedstryd tussen Ivoorkus en Tonga is die Ivoriaanse vleuel Max Brito deur verskeie ander spelers gekneus, wat hom van die nek af laat verlam het.[4]

Uitklopwedstryde[wysig | wysig bron]

Kwarteindrondte Halfeindrondte Eindstryd
                   
10 Junie – Johannesburg        
 Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika  42
17 Junie – Durban
 Vlag van Samoa Samoa  14  
 Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika  19
10 Junie – Durban
   Vlag van Frankryk Frankryk  15  
 Vlag van Frankryk Frankryk  36
24 Junie – Johannesburg
 Ierse Rugbyvoetbalunie-vlag  Ierland  12  
 Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika  15
11 Junie – Kaapstad
   Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland  12
 Vlag van Engeland Engeland  25
18 Junie – Kaapstad
 Vlag van Australië Australië  22  
 Vlag van Engeland Engeland  29 derde plek
11 Junie – Pretoria
   Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland  45   22 Junie – Pretoria
 Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland  48
   Vlag van Frankryk Frankryk  19
 Vlag van Skotland Skotland  30  
 Vlag van Engeland Engeland  9

Kwarteindrondte[wysig | wysig bron]

Halfeindrondte[wysig | wysig bron]

Klein finale (vir die derde plek)[wysig | wysig bron]

Eindstryd[wysig | wysig bron]

  • Tot die eindstryd van die Rugbywêreldbeker 2015 was dit die enigste eindstryd wat tussen twee nasionale rugbyspanne van die Suidelike Halfrond beslis is.


Rugbywêreldkampioen 1995
Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika

Finale puntestand[wysig | wysig bron]

Hierdie tabel toon die finale puntestand van al die 16 deelnemende nasionale rugbyspanne ná die Rugbywêreldbeker 1995.[5]

Rang Span Poel Wed Wen Gel Ver Pte Drieë Doelskoppe Strafdoele Skepdoele
1 Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika A 6 6 0 0 144 13 8 18 3
2 Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland C 6 5 0 1 327 41 34 14 4
3 Vlag van Frankryk Frankryk D 6 5 0 1 184 17 9 26 1
4 Vlag van Engeland Engeland B 6 4 0 2 158 11 8 25 4
In die kwarteindrondte uitgeskakel
5 Vlag van Skotland Skotland D 4 2 0 2 179 20 14 17 0
6 Vlag van Samoa Samoa B 4 2 0 2 110 14 8 8 0
7 Vlag van Australië Australië A 4 2 0 2 109 12 11 9 0
8 Ierse Rugbyvoetbalunie-vlag  Ierland C 4 2 0 2 105 13 11 6 0
In die poelfase uitgeskakel
9 Vlag van Wallis Wallis C 3 1 0 2 89 9 7 8 2
10 Vlag van Italië Italië B 3 1 0 2 69 7 5 7 1
11 Vlag van Kanada Kanada A 3 1 0 2 45 4 2 6 1
12 Vlag van Tonga Tonga D 3 1 0 2 44 6 4 2 0
13 Vlag van Argentinië Argentinië B 3 0 0 3 69 8 4 7 0
14 Vlag van Japan Japan C 3 0 0 3 55 8 6 1 0
15 Vlag van Ivoorkus Ivoorkus D 3 0 0 3 29 3 1 4 0
16 Vlag van Roemenië Roemenië A 3 0 0 3 14 1 0 2 0
Totaal 32 1730 189 130 158 16

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. (en) "Rugby Union – IRB Rugby World Cup – Most individual points in a tournament". ESPNscrum. Besoek op 20 September 2019. 
  2. (en) "Rugby Union – IRB Rugby World Cup – Most individual tries in a tournament". ESPNscrum. Besoek op 20 September 2019. 
  3. (en) "Rugby World Cup history". BBC. 7 Oktober 2003. Besoek op 20 September 2019. 
  4. (en) Irwin, Pirate (4 Oktober 2007). "Max Brito at end of tether after 12-year struggle". Mail & Guardian. Besoek op 20 September 2019. 
  5. (en) "Rugby Union – Statsguru – Test matches – Team records". ESPNscrum. Besoek op 20 September 2019. 

Verdere leesstof[wysig | wysig bron]

  • (en) Davies, Gerald (2004). The History of the Rugby World Cup. Sanctuary Publishing Ltd. ISBN 1-86074-602-0. 
  • (en) Farr-Jones, Nick (2003). Story of the Rugby World Cup. Australian Post Corporation. ISBN 0-642-36811-2. 
  • (en) Harding, Grant; Williams, David (2000). The Toughest of Them All: New Zealand and South Africa: The Struggle for Rugby Supremacy. Auckland, Nieu-Seeland: Penguin Books. ISBN 978-0-14-029577-1. 
  • (en) Peatey, Lance (2011). In Pursuit of Bill: A Complete History of the Rugby World Cup. New Holland Publishers. ISBN 978-1-74257-191-1. 

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]

Rugbywêreldbeker Rugbyball2.jpg

Australië en Nieu-Seeland 1987Engeland 1991Suid-Afrika 1995Wallis 1999Australië 2003Frankryk 2007Nieu-Seeland 2011Engeland 2015Japan 2019Frankryk 2023