Japannese nasionale rugbyspan

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
(Aangestuur vanaf Japanse nasionale rugbyspan)
Jump to navigation Jump to search
Japan
Kenteken van die Japanse nasionale rugbyspan.svg
Unie Japannese Rugbyvoetbalunie (JRFU)
Bynaam(e) Die Kersiebloeisels, Sakura, Dapper Bloeisels
Embleem die Sakura
Stadion Chichibunomiya Rugbystadion, Tokio
Kapasiteit 27 188
Afrigter(s) Vlag van Nieu-SeelandVlag van Japan Jamie Joseph
Kaptein(s) Michael Leitch
Spankleure


Alt. kleure

Statistiek
Meeste toetse Hitoshi Ono (98)[1]
Meeste toetspunte Ayumu Goromaru (711)[2]
Meeste drieë Daisuke Ohata (69)[3]
Eerste internasionale wedstryd
Vlag van Japan Japan 9–8 Kanada Vlag van Kanada
(Osaka, Japan; 31 Januarie 1932)
Grootste oorwinning
Vlag van Japan Japan 155–3 Taiwan Vlag van Republiek van China
(Tokio, Japan; 7 Julie 2002)
Grootste nederlaag
Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland 145–17 Japan Vlag van Japan
(Bloemfontein, Suid-Afrika; 4 Junie 1995)
Wêreldbeker
Verskynings 9/9 (Eerste in 1987)
Beste uitslag Kwarteindrondte in 2019
Unie webwerf
www.rugby-japan.jp

Die Japannese nasionale rugbyspan (Japannees: ラグビー日本代表, Ragubī Nihon Daihyō; ook bekend as Die Kersiebloeisels of Sakura, en meer onlangs die Dapper Bloeisels) is die nasionale rugbyspan van Japan en verteenwoordig dié land tydens internasionale wedstryde (toetswedstryde). Rugby word in Japan deur die Japannese Rugbyvoetbalunie (Japan Rugby Football Union, JRFU), wat in 1926 gestig is,[4] geadministreer. Japan het tot dusver aan elke rugbywêreldbekertoernooi deelgeneem en in 2019 vir die eerste keer die kwarteindstryd behaal. Japan is tans (Oktober 2020) negende op Wêreldrugby se wêreldranglys gelys.[5] Japan word sedert Mei 2020 deur Wêreldrugby as ’n Vlak 1-span beskou.[6]

Die span neem aan die jaarlikse Stille Oseaan Nasiesbeker deel, saam met Fidji, Kanada, Samoa, Tonga en die Verenigde State. Japan het voorheen ook aan die Asiatiese Kampioenskap deelgeneem en dié toernooi 25 keer gewen, by verre meer as enige ander span. Japan is tradisioneel die sterkste rugbymag in Asië en het tot dusver aan elke rugbywêreldbekertoernooi, wat sedert 1987 gehou is, deelgeneem; hulle het in 2019 die eerste toernooi op Asiatiese bodem en buite die “tradisionele tuiste van rugby” gehuisves.[7] Daarbenewens het Japan sodoende die eerste Vlak 2-span geword om ’n rugbywêreldbekertoernooi aan te bied en die Japannese nasionale rugbyspan is net een van twee Vlak 2-spanne (die ander is Kanada) wat by elke rugbywêreldbekertoernooi verskyn het.

Japannese rugby dateer terug na 1866, toe dit in die verdragshawens gespeel is. Die eerste plaaslike universiteitspanne is in 1899 gestig en Japan se eerste bekende internasionale wedstryd is in 1932 teen ’n Kanadese span gespeel. Beroemde Japannese wedstryde sluit in ’n oorwinning oor die Opkomende All Blacks in 1968 en ’n net-net 3–6-nederlaag teen Engeland in 1971. Beroemde Japannese oorwinnings sluit in ’n 28–24 oor Skotland XV in 1989 en ’n 23–8 oor Wallis in 2013. Tydens die Rugbywêreldbeker 2007 het Japan met 12–12-gelykop gespeel teen Kanada. In 2011 het Japan verbeter deur die Stille Oseaan Nasiesbeker 2011 teen Fidji, Samoa en Tonga te wen. Verdere vooruitgang is getoon toe Japan in 2014 tien agtereenvolgende toetsoorwinnings behaal het (’n rekord vir ’n Vlak 2-span) en vir die eerste keer onder die wêreld se tien beste spanne was.[5] Dit het in 2015 voortgeduur toe hulle hul eerste van drie groot verrassings behaal en die Springbokke tydens die Rugbywêreldbeker 2015 se poelfase met 34–32 oorrompel het.[8][9][10] In onlangse jare het Japan teen opponente van gehalte te staan gekom, en het relatief goed gevaar met goeie uitslae soos ’n gelykopuitslag teen Frankryk en ’n skraps verloor teen Wallis in Cardiff. Hul tweede groot verrassing was ’n 19–12-oorwinning oor die destydse nommer 2-span Ierland tydens die Rugbywêreldbeker 2019 se poelfase.[11] Vervolgens het hulle ná ’n 28–21-oorwinning oor Skotland tot hul eerste kwarteindstryd gevorder, maar is deur die uiteindelike kampioen Suid-Afrika met 26–3 geklop.[12][13]

Geskiedenis[wysig | wysig bron]

Vroeë jare[wysig | wysig bron]

Afbeelding van ’n rugbywedstryd in Japan in Harpers Magazine in 1874
Ginnosuke Tanaka, een van die stigterslede van Japannese rugby
Prins Chichibu, die jonger broer van keiser Hirohito, was ’n ywerige sportman en het gehelp om rugby in Japan te bevorder

Die eerste gedokumenteerde verskyning van ’n rugbyspan in Japan was in 1866 toe die Jokohama Voetbalklub gestig is. Wedstryde, hoofsaaklik tussen dienspersoneel, is op Garrison Parade Ground in Jamate, Jokohama, gespeel.[14] Berigte uit die jaar 1874 beskryf ook hoe Britse matrose ’n wedstryd in Jokohama gespeel het. Ander wedstryde is in ander verdragshawens soos Kobe tussen spanne van langtermyn buitelandse inwoners en besoekende skeepsmanne en garnisoene gespeel, maar hulle het selde inheemse Japannese betrek. As Datum van ’n eerste plaaslike Japannese deelname aan die sport word meestal 1899 genoem, toe rugby deur Professor Edward Bramwell Clarke en Tanaka Ginnosuke – albei gegradueerdes van die Universiteit van Cambridge – aan studente by Keio-universiteit bekendgestel is.

Die grondslag vir ’n Japannese nasionale rugbyspan en Japan se eerste internasionale wedstryd is op 31 Januarie 1932 gelê toe ’n handelsending van Kanada die Kanadese nasionale rugbyspan tydens hul oorsese toer na die eilandstaat ondersteun het. Die Japannese het hierdie eerste toetswedstryd in Osaka met 9–8 gewen. In ’n tweede toets in Tokio elf dae later het die Japannese span die Kanadese met 38–5 geklop.[15]

Japan het die Junior All Blacks in 1968 met 23–19 verslaan nadat hulle die eerste vier wedstryde op ’n toer na Nieu-Seeland verloor het. Die span het egter die laaste vyf gewen. Die Japannese (afgerig deur Waseda-Universiteit se Professor Onishi Tetsunosuke) het op 29 September 1971 in die RFU se eeufeesjaar met slegs 3–6 teen Engeland in Tokio verloor. Die 1973-toer na Wallis, Engeland en Frankryk was minder suksesvol, aangesien die Japannese net twee van hul elf wedstryde gewen en die twee internasionale wedstryde teen Wallis en Frankryk verloor het. Tien jaar later, op 2 Oktober 1983, het Japan toeskouers geskok met ’n nederlaag van slegs 24–29 op Cardiff Arms Park teen Wallis.

Op 28 Mei 1989 het ’n sterk Japannese span, afgerig deur die gedugte taktikus Hiroaki Shukuzawa, ’n verswakte Skotland, wat sonder nege Britse Leeus wat op toer na Australië was moes speel, vir die eerste keer op die Chichibunomiya Rugbystadion met 28–24 verslaan. Die Japannese span het Kobe Staal-staatmakers soos die senter Seiji Hirao (kaptein), en slot Atsushi Oyagi en Toshiyuki Hayashi (wat 38 keer vir Japan gespeel het en ’n lid van Oxford-universiteit se beste XV van alle tye was) ingesluit. Sinali Latu, die agsteman was toe ’n vierdejaarstudent aan die Daito Bunka-universiteit en die vinnige Yoshihito Yoshida wat vleuel gespeel het (nommer 14), was ’n derdejaarstudent by die Meiji-universiteit. Skotland het ’n ongelooflike aantal strafskoppe mis geskop en geweier om die skophouer wat aangebied is te gebruik – soos ’n video-opname van dié wedstryd wys. Dit was so te sê dieselfde span wat Japan se oorwinning in die Rugbywêreldbeker oor Zimbabwe in 1991 behaal het.

Japan tydens die Rugbywêreldbeker[wysig | wysig bron]

Japan het Asië in al nege Rugbywêreldbekertoernooie sedert die eerste toernooi in 1987 verteenwoordig. Gedurende die eerste Rugbywêreldbeker in Australië en Nieu-Seeland is Japan sonder enige oorwinning in die groepfase uitgeskakel.[16]

Japan, afgerig deur Hiroaki Shukuzawa, het die span sy eerste oorwinning tot dusver in 1991 behaal met ’n beslissende 52–8 oorwinning teen Zimbabwe in Belfast.[17]

Met die Rugbywêreldbeker in 1995 het ’n onverskrokke Nieu-Seelandse All Blackspan Japan met ’n Wêreldbekerrekordtelling van 145–17 in Bloemfontein verslaan. Die uitslag het die ontwikkeling van rugby in Japan vir verskeie jare erg geknou.[18] Tydens die Rugbywêreldbeker 1999 is Japan ná geen oorwinnings ook in die groepfase uitgeskakel.[19]

Sedertdien het Japan Taiwan met 155–3 in ’n 2003-kwalifiseringwedstryd op 5 Julie 2002 geklop, Japan se hoogste oorwinning.[20] Dit het gehelp om die publiek se siening ietwat te verbeter en Japan se oorheersing in Asië bevestig.

Onder Shogo Mukai (2001–2003)[wysig | wysig bron]

Nadat Hirao bedank het, het Toshiba Brave Lupus se afrigter, Shogo Mukai, in Maart 2001 die taak gekry om Japan vir die Rugbywêreldbeker 2003 in Australië voor te berei. Ná gemengde resultate in sy eerste twee jaar as afrigter het Japan tydens dié toernooi indrukwekkende vertonings, insluitende goeie pogings teen Skotland en Frankryk, getoon; nietemin het hulle dié toernooi verlaat sonder om hul doelwit van die een of ander oorwinning te bereik,[21] Japan is egter beskou as een van die beste van die kleiner rugbylande en het baie vriende gewen. Mukai het ná die toernooi van sy amp bedank om meer tyd met sy gesin deur te bring.

Onder Mitsutake Hagimoto (2004–2005)[wysig | wysig bron]

Die voormalige Japannese eerste minister Yoshirō Mori dien sedert 2005 as president van die Japannese Rugbyvoetbalunie

Ná Shogo Mukai se bedanking het die JRFU tevergeefs probeer om die Australiër Eddie Jones aan te stel en het pleks van hom Mitsutake Hagimoto, nadat hy die Top Liga-titel met die Kobe Kobelco Steelers gewen het, aangestel; laasgenoemde het versoek om die “Dapper Bloeisel” meer konsekwent sukses te laat behaal. Onder Hagimoto het Japan verkies om nie meer buitelandse spelers vir die nasionale span te benoem nie, nadat Mukai gekritiseer is, aangesien hy gedurende die Rugbywêreldbeker 2003 baie buitelanders vir Japan laat speel het. Die kaptein was Takuro Miuchi (No. 8), van NEC Green Rockets. Hagimoto se eerste wedstryd was ’n teleurstellende 19–19-gelykop teen Korea in Tokio op 16 Mei 2004.[22]

In Mei 2004 het Japan die tweede Super Powers-beker tussen vier nasies in Tokio gewen toe die land Rusland met 29–12 (27 Mei) en Kanada met 34–21 (30 Mei) in die proses verslaan het. Die VSA het Rusland in die wedstryd om die derde plek verslaan.

Japan het in Julie dieselfde jaar teen Italië met 19–32 verloor – die uitslag kon egter maklik anders gewees het as Daisuke Ohata nie die bal laat val het en so ’n seker drie verlore laat gaan het nie. Op Saterdag, 13 November 2004, het ’n verrassend swak Japannese toerspan met 8–100 verloor teen ’n volsterkte Skotland op McDiarmid Park in Perth in die Kaledoniese Skotse rugbystreek, ’n rekordtelling vir Skotland.[23] ’n Week later, op 20 November, het die span met 10–25 teen Roemenië op die Steaua-sokkerstadion in Boekarest verloor; en op 26 November het Japan ’n vernederende 0–98-nederlaag teen Wallis by die Millennium-stadion gely.[24] Dit was Wallis se grootste oorwinning tot dusver op ’n Vrydagaand in Cardiff voor ’n reuse skare van 56 380. Japan se optredes is as “pateties” beskryf en die span is “’n grap” genoem, met sommige sleutelspelers wat geïgnoreer of nie toestemming gegee is om saam te toer nie.

Hierdie rampspoedige toer het ’n heroorweging van Hagimoto genoodsaak en oorsese spelers is in 2005 weer vir die span benoem, maar nadat hulle in Junie twee keer teen Ierland verloor het, is Hagimoto afgedank; Japan het tydens 15 wedstryde net vyf oorwinnings behaal, Japan se onsuksesvolste afrigterlopie in moderne tye.

Onder Jean-Pierre Elissalde (2005–2006)[wysig | wysig bron]

Japan teen Tonga op Honjo-stadion in Kitakyushu, 4 Junie 2006
Japan teen Australië A op Level-5-stadion in Fukuoka, 8 Junie 2008

Nadat Hagimoto einde Junie 2005 uit sy pos bedank het, is Jean-Pierre Élissalde, wat net drie maande vroeër as afrigter van die agterlyn benoem is, as hoofafrigter van Japan benoem en het sodoende die eerste buitelander geword om dié pos te beklee. Die eerste wedstryd onder sy afrigting was ’n 44–29-oorwinning oor Spanje in November 2005.

Japan het die Arabiese Golf (41ste op die Wêreldranglys) op 16 April 2006 met 82–9 geklop. Die kaptein was Daisuke Ohata. ’n Week later het Japan Korea met 50–14 geklop, weer op die Chichibunomiya Rugbystadion. Japan het Georgië op 14 Mei 2006 met 32–7 geklop. In die wedstryd het Daisuke Ohata ’n driekuns behaal om die wêreldrekord vir die meeste toetsdrieë in te palm. Hy het in dié wedstryd die 65 merk behaal, een meer as die vorige rekordhouer David Campese.

Japan het met 16–57 teen Tonga verloor in die openingswedstryd in die IRR Stille Oseaan Vyfnasies op 4 Junie 2006 – ondanks ’n goeie eerste helfte wat 15–13 in die guns van Japan geëindig het.

Ten spyte van die span se teleurstellende vertoning in die toernooi waarin Japan slegs die “houtlepel” gewen het, en ná ’n bykomende swaar nederlaag teen Italië met 52–6, is Jean-Pierre Elissalde op 14 Julie 2006 as hoofafrigter bevestig en opdrag gegee om Japan vir die komende Rugbywêreldbeker 2007 voor te berei. Hy is in September 2006 afgedank toe hy ’n pos by ’n Franse klub, Aviron Bayonnais, aanvaar het sonder om dit met die JRFU te bespreek.[25] Die adjunkafrigter Osamu Ota het daarna as hoofafrigter vir twee wedstryde tydens die Rugbywêreldbeker 2007-kwalifisering oorgeneem. Op 26 Oktober 2006 het die Japannese Rugbyvoetbalunie se algemene bestuurder, Osamu Ota, aangekondig dat John Kirwan vanaf 1 Januarie 2007 as hoofafrigter sal oorneem.

Onder John Kirwan (2007–2011)[wysig | wysig bron]

Australië teen Japan tydens die Rugbywêreldbeker 2007 in Frankryk
John Kirwan saam met die Japannese rugbyspeler Takashi Kikutani tydens ’n perskonferensie gedurende die Rugbywêreldbeker 2011 in Nieu-Seeland

John Kirwan is op 25 Oktober 2006 deur die JRFU as Japan se hoofafrigter van 1 Januarie 2007 af aangestel. Voordat hy die pos aanvaar het, het hy reeds as raadgewer vir die span opgetree. Hy het verklaar dat hy van plan is om van die begin af ’n Japannese vorm van rugby te kweek wat die “Samoeraigees” sou reflekteer en het hom ten doel gestel om ten minste twee wedstryde in die Rugbywêreldbeker 2007 te wen. In die kwalifiserende wedstryde het Japan in November 2006 Hongkong met 52–3 en Korea met 54–0 geklop om die span se plek in Poel B gemaklik te verseker.

Op 9 April 2007 het die span by hulle eerste oefenkamp sedert Kirwan se aanstelling op die NHK nasionale nuus verskyn, ’n teken van die groeiende verwagtings en belangstelling in die span. Hy het voor die kamera verklaar: “Ons wil die wêreld se fiksste span wees,” ’n tipiese uitspraak van vertroue deur die afrigter. Hy het bygevoeg dat hy wou hê dat Japan op sy sterk punte moes bou wat hy gesê het spoed en ratsheid is, en dat die span rugby moes speel “waarvan groot manne nie hou nie.” Die eerste wedstryd onder Kirwan op 22 April 2007 teen Korea het die Kersiebloeisels maklik met 82–0 gewen, en sewe nuwe spelers het debuteer. James Arlidge het twee van hul veertien drieë gedruk en tien uit tien verdoel.

Tydens die Rugbywêreldbeker 2007 het Japan gelykop teen Kanada gespeel nadat Shotaro Onishi in die laaste minuut van dié wedstryd ’n verdoeling aangeteken en sodoende ’n reeks van agtereenvolgende nederlae gedurende rugbywêreldtoernooie sedert 1991 beëindig het. In die groepwedstryde teen Wallis en Australië is Japan egter met duidelike tellings verslaan. In die groepwedstryd teen Fidji is Japan net naelskraap verslaan,[26] waarvolgens Japan se deelname tydens dié toernooi as ’n sukses beskou is en Kirwan sy konsep verder kon ontwikkel. Japan se uitslae het ná die Rugbywêreldbeker 2007 begin verbeter en Kirwan het die span na ’n 13de plek op die IRR se ranglys geneem.[5] In 2008 het Japan die eerste Asiatiese Vyfnaies ná oorwinnings oor Korea, Kasakstan, Hongkong en ’n saamgestelde Arabiese span gewen. Hulle het hul eerste IRR Stille Oseaan Vyfnasies-titel in 2011 ingepalm deur Fidji vir die eerste keer in Fidji te verslaan.

Ondanks beter vertonings tussen die rugbywêreldtoernooie het Japan ’n teleurstellende Rugbywêreldbeker 2011 beleef, nadat hulle met 31–18 teen Tonga, wie Japan sedert 2008 in vier agtereenvolgende wedstryde verslaan het, verloor het, en weer teen Kanada gelykop te spel, nadat Japan Kanada tevore met 46–8 en 27–6 in 2009 geklop het; wat beteken het dat hulle sedert 1991 nie ’n oorwinning tydens ’n rugbywêreldbekertoernooi aangeteken het nie.[27] Kirwan het ná die toernooi onder druk gekom en hy verlaat dié pos nadat sy kontrak aan die einde van dié jaar uitgeloop het.

Die ampstermyn van Kirwan as afrigter was opvallend vir ’n groot aantal ontwikkelingsspelers wat hy benoem het. Spelers uit Nieu-Seeland soos James Arlidge, Bryce Robins, Shaun Webb, Ryan Nicholas, Luke Thompson of van Tonga soos Alisi Tupuailei en Sione Vatuvei het onder Kirwan vir Japan gespeel. Die groot aantal buitelandse spelers in die nasionale span het ook tot kritiek teen Kirwan gelei. Alhoewel Japan onder Kirwan tydens ’n rugbywêreldbekertoernooi nie ’n oorwinning aangeteken het nie, het Kirwan sy amp as die suksesvolste Japannese afrigter van die professionele tydperk met ’n wenrekord 58,18% in 55 wedstryde verlaat.

Onder Eddie Jones (2012–2015)[wysig | wysig bron]

Japan teen Wallis op die Chichibunomiya Rugbystadion in 2013
Eddie Jones in 2009

Die Japannese Rugbyvoetbalunie het bekendgemaak dat Eddie Jones as Kirwan se opvolger aangestel sal word.[28] Jones, wat van Japannese herkoms is, het reeds gedurende die 1990’s ondervindings in Japan gemaak en gedurende die afgelope drie jaar die Japannese professionele klub Suntory Sungoliath afgerig. Jones het gesê dat hy van voorneme is om Japan na die top 10-spanne te neem, en dat hulle ’n styl van spel moet ontwikkel sodat hulle in staat is om teen rugbynasies soos Skotland en Wallis te wen.

Jones het sy debut as Japannese afrigter teen Kasakstan gemaak. Hy het tien debutante vir sy 22-manspan benoem, en hulle het daarin geslag om dié wedstryd met 87–0 te wen. Hulle het toe nog ’n hoër oorwinning oor die Verenigde Arabiese Emirate aanteken, waartydens die jong 18-jarige Yoshikazu Fujita ’n nuwe Asiatiese Vyfnasies-rekord vir die meeste drieë in ’n enkele wedstryd met ses opgestel het. Dit was ook Fujita se internasionale debuut.[29]

In 2013 het Jones Japan na hul sesde agtereenvolgende kampioenskap tydens die Asiatiese Vyfnasies geneem, nadat Japan ’n toernooirekordtelling van 121–0 teen Filippyne aangeteken het. In Mei 2013 het die span sy openingswedstryd teen Tonga verloor, gevolg deur ’n nederlaag teen Fidji in die tweede rondte. Ná hierdie wedstryde het Japan in ’n twee-toetsreeks teen Wallis te staan gekom. Japan het net-net die eerste toets met 18–22 verloor, maar het die tweede toets met 23–8 gewen, en die reeks sodoende met 1–1 beklink. Dit was die eerste keer wat Japan ’n oorwinning oor die Walliesers aangeteken het.

Op 16 Oktober 2013 is Jones in die hospitaal opgeneem nadat hy ’n vermoedelike beroerte ondergaan het, maar hy kon twee dae later, op 18 Oktober 2013, die hospitaal weer verlaat.[30][31] Nadat hy die hospitaal weer verlaat het, is aangekondig dat Jones Japan se 2013 eindjaarrugbytoetsreeks teen Nieu-Seeland, Skotland, Gloucester, Rusland en Spanje sal misloop, en dat die voormalige Australiese vaardigheidsafrigter en destydse tegniese adviseur vir Japan, Scott Wisemantel, voorlopig as Japannese afrigter vir dié toetswedstryde sal oorneem.[32]

Japan het op 19 September 2015 tydens die rugbywêreldbekertoernooi ’n skokoorwinning in hul eerste wedstryd teen die Springbokke behaal, nadat Karne Hesketh in die doodsknikke van dié wedstryd ’n drie gedruk het. Die telling was 34–32 in Japan se guns wat as die “grootste ontsteltenis” in die rugbygeskiedenis beskou word.[33] Op 3 Oktober 2015 het Japan Samoa met 26–5 geklop en op 11 Oktober 2015 die Verenigde State met 28–18.[34] Ten spyte van sy drie oorwinnings het Japan egter nie tot die uitklopfasie gevorder nie; die eerste span tot dusver wat ondanks drie poeloorwinnings in die poelfase uitgeskakel is.[35] Japan moes dié toernooi op punteverskil as gevolg van hul hoë nederlaag teen Skotland verlaat.[36]

Onder Jamie Joseph (sedert 2016)[wysig | wysig bron]

Die openingswedstryd van die Rugbywêreldbeker 2019 teen Rusland in Chōfu
Jamie Joseph lewer ’n toespraak tydens ’n Sunwolves-wedstryd op 12 Mei 2018

Ná die 2015-toernooi het verskeie voorlopige afrigters by Eddie Jones oorgeneem en sedert 2016 word Japan deur Jamie Joseph afgerig. Hy het Japan met die oog op die Rugbywêreldbeker 2019 op eie bodem voorberei. Tydens die Junie 2018-toetse het Joseph Japan na ’n gelykop teen Italië geneem, nadat Japan die eerste toets met 34–17 gewen, maar die tweede met 25–22 verloor het. Japan het later Georgië met 28–0 op Toyota-stadion geklop. In 2019 het Japan die Stille Oseaan Nasiesbeker met oorwinnings oor Fidji, Tonga en die Verenigde State sonder verlore wedstryde ingepalm.

Japan het as gasheer van die Rugbywêreldbeker 2019 opgetree en die span het hul skokoorwinning van 2015 herhaal, deur die tweede plekspan van die wêreldranglys, Ierland, met 19–12 op Shizuoka-stadion in Fukuroi, Shizuoka, te klop.[37][38] Japan het vir die eerste keer in sy rugbygeskiedenis tot die kwarteindrondte gevorder, nadat hulle Skotland met 28–21 op die Internasionale Stadion Jokohama geklop het, nadat die plek die nag tevore deur die tifoon Hagibis geteister is.[39][40] Japan se deelname aan hul tuistoernooi is egter reeds in die kwarteindstryd beëindig, nadat hulle deur die latere kampioen Suid-Afrika met 26–3 geklop is.[41]

Trui[wysig | wysig bron]

Japan in hul trui vir die Rugbywêreldbeker 2019 in Japan
Japannese en Walliese ondersteuners tydens die Rugbywêreldbeker 2007

Japan speel tradisioneel in wit en rooi gestreepte truie (met ’n wit kraag en boeie) met ’n geborduurde Sakura op die bors, saam met ’n wit kortbroek en wit sokkies met rooi spatsels. Tussen 2003 en 2011 was die hemp hoofsaaklik wit met twee parallele wit hoepels op die bors met ’n wit aksent, soms saam met swart of donkerblou sokkies en broeke.

Op Donderdag, 4 Julie 2019, het die Japannese Rugbyvoetbalunie die span se trui vir die Rugbywêreldbeker 2019 bekendgemaak, die hemp vertoon ’n samoeraihelmmotief wat die tradisie van Japan se vegtergees voorstel. Die kombinasie van Samoerai en Sakura (kersiebloom) is lankal in die Japannese kultuur bekend.

Die wegtrui bestaan gewoonlik uit ’n donkerblou hemp, wit of donkerblou broeke en donkerblou sokkies, soms met ’n wit kraag of panele, of swart.

Sedert die 1960’s is die truiverskaffer Canterbury. Tans tree Lipovitan D (voorkant) en Toshiba (agterkant) as die trui se borge op. Tussen 1997 en 2000 was die hempborg Epson.

Tuisstadion[wysig | wysig bron]

Die Chichibunomiya Rugbystadion in Tokio, Japan se tradisionele tuisstadion

Japan se tradisionele tuisstadion vir rugby is die Chichibunomiya Rugbystadion in Tokio, waar ook die Japannese Rugbyvoetbalunie se hoofkantoor gesetel is. Dié stadion is in 1947 opgerig en in 1953 na die oorlede Prins Chichibu, die jonger broer van die destydse Tennō Hirohito, genoem om sy groot ondersteuning vir rugby in Japan te herdenk. Vanaf 2016 het dit saam met die Nasionale Stadion, Singapoer, as tuiste vir Japan se Superrugbyspan, die Sunwolves, gedien. Die Chichibunomiya Rugbystadion is nie tydens die Rugbywêreldbeker 2019 ingespan nie en sal egter met oog op die Olimpiese Somerspele 2020 in Tokio afgebreek en deur ’n bofbalstadion vervang word.[42]

Rugbywêreldbekerstadions[wysig | wysig bron]

Die Olimpiese Stadion in Tokio, kern van die Japannese bod, was nie betyds klaar vir die Rugbywêreldbeker 2019 nie
Die Internasionale Stadion Jokohama was die hoofstadion van die Rugbywêreldbeker 2019 en het onder andere die eindstryd tussen Engeland en Suid-Afrika aangebied

Tydens ’n spesiale vergadering van die Internasionale Rugbyraad wat op 28 Julie 2009 in Dublin gehou is, is die Rugbywêreldbeker 2019 aan Japan toegeken, nadat die Rugbywêreldbeker 2015 aan Engeland toegewys is.[43][7] Japan het voorheen ook aangebied om die Rugbywêreldbeker 2011 te huisves, maar dié toernooi is in Nieu-Seeland aangebied.[44] Die Internasionale Rugbyraad was destyds van mening dat Japan nie volle stadions kan waarborg nie.[45]

Beide Hongkong en Singapoer het aangebied om van die wedstryde te huisves en het deel gevorm van die Japannese Rugbyvoetbalunie se oorspronklike suksesvolle gasheerbod,[46] maar albei was nie deel van die 14 plekke wat die organiseerders op 5 November 2014 amptelik as gasheerstede aangekondig het nie.[7]

Die kernpunt van die Japannese bod was die Olimpiese Stadion in Tokio, wat met die oog op die Olimpiese Somerspele 2020 deur Zaha Hadid ontwerp is. Met ’n beplande kapasiteit van 80 000 sou dit die grootste stadion wees; dit was ook as plek vir die eindstryd en ander belangrike wedstryde beplan. Weens ’n massiewe koste-oorskryding het eerste minister Shinzō Abe op 17 Julie 2015 aangekondig dat dié projek geskrap en ’n nuwe aansoek ingedien sal word. As gevolg van hierdie vertraging was die nuwe Olimpiese Stadion nie vir die Rugbywêreldbeker 2019 beskikbaar nie.[47] Op 28 September 2015 het Wêreldrugby ’n ooreenkoms met die reëlingskomitee oor ’n nuwe stadionkonsep bekend gemaak. Die belangrikste stadion was nou die Internasionale Stadion Jokohama, terwyl die Ajinomoto-stadion, in ’n voorstad van Tokio, Chōfu, ingespan is.[48]

Die twaalf Japannese rugbystadions wat tydens die Rugbywêreldbeker 2019 ingespan is, was soos volg: Die Ajinomoto-stadion in Chōfu, Internasionale Stadion Jokohama, Shizuoka-stadion in Fukuroi, Higashi Osaka Hanazono Rugbystadion in Higashiosaka, Level-5-stadion in Fukuoka, Toyota-stadion in Toyota, Sapporo Dome in Sapporo, Ōita Bank Dome in Ōita, Umakana Yokana-stadion in Kumamoto, Noevir Stadion Kobe in Kobe, Kumagaya Atletiekstadion in Kumagaya en Kamaishi Recovery Memorial Stadion in Kamaishi.[49]

Rekords[wysig | wysig bron]

Algehele rekord[wysig | wysig bron]

Japan se plek op Wêreldrugby se ranglys vanaf 10 Oktober 2003 tot op hede[5]

Japan het teen Oktober 2020 200 van hulle 327 toetswedstryde gewen, ’n wenrekord van 61,16%. Japan se statistieke in toetswedstryde teen alle lande, in alfabetiese volgorde, is soos volg (korrek teen Oktober 2020):[50]

Teen Gespeel Gewen Verloor Gelykop % Gewen
GCC Flag.svg Arabiese Golf 3 3 0 0 100
Vlag van Argentinië Argentinië 6 1 5 0 16,67
Vlag van Australië Australië 5 0 5 0 0
Vlag van Sjinees Taipei Sjinees Taipei 17 17 0 0 100
Vlag van Engeland Engeland 2 0 2 0 0
Vlag van Fidji Fidji 18 4 14 0 22,22
Vlag van Filippyne Filippyne 2 2 0 0 100
Vlag van Frankryk Frankryk 4 0 3 1 0
Vlag van Georgië Georgië 6 5 1 0 83,33
Vlag van Hongkong Hongkong 36 31 4 1 86,11
Ierse Rugbyvoetbalunie-vlag  Ierland 8 1 7 0 12,5
Vlag van Italië Italië 8 2 6 0 25
Vlag van Kanada Kanada 25 15 8 2 60
Vlag van Kasakstan Kasakstan 6 6 0 0 100
Vlag van Maleisië Maleisië 6 6 0 0 100
Vlag van Suid-Korea Korea 41 33 7 1 80,49
Vlag van Nederland Nederland 1 0 1 0 0
Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland 4 0 4 0 0
Vlag van Roemenië Roemenië 6 5 1 0 83,33
Vlag van Rusland Rusland 7 6 1 0 83,33
Vlag van Samoa Samoa 17 5 12 0 29,41
Vlag van Singapoer Singapoer 8 8 0 0 100
Vlag van Skotland Skotland 7 1 6 0 14,29
Vlag van Spanje Spanje 3 3 0 0 100
Vlag van Sri Lanka Sri Lanka 10 10 0 0 100
Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika 3 1 2 0 33,33
Vlag van Thailand Thailand 9 9 0 0 100
Vlag van Tonga Tonga 18 9 9 0 50
Vlag van Uruguay Uruguay 3 2 1 0 66,67
Vlag van Verenigde Arabiese Emirate Verenigde Arabiese Emirate 3 3 0 0 100
Vlag van Verenigde State van Amerika Verenigde State 24 10 13 1 41,67
Vlag van Wallis Wallis 10 1 9 0 10
Vlag van Zimbabwe Zimbabwe 1 1 0 0 100
Totaal 327 200 121 6 61,16

Wêreldbekerrekord[wysig | wysig bron]

Jaar Uitslag
1987 Poelfase
1991 Poelfase
1995 Poelfase
1999 Poelfase
2003 Poelfase
2007 Poelfase
2011 Poelfase
2015 Poelfase
2019 Kwarteindrondte
2023 gekwalifiseer

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. (en) "Most matches". ESPNscrum. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 18 Mei 2020. Besoek op 4 Oktober 2020.
  2. (en) "Most points". ESPNscrum. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 18 Mei 2020. Besoek op 4 Oktober 2020.
  3. (en) "Most tries". ESPNscrum. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 18 Mei 2020. Besoek op 4 Oktober 2020.
  4. (en) John R. Jones; Maurice Golesworthy (1976). Encyclopedia of Rugby Union Football. Londen: Robert Hale. p. 69. ISBN 0-7091-5394-5.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 (en) "World Rugby Rankings". Wêreldrugby. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Mei 2020. Besoek op 4 Oktober 2020.
  6. (en) "Japan set to become a Tier 1 Nation". Ultimate Rugby. 4 Mei 2020. Besoek op 4 Oktober 2020.
  7. 7,0 7,1 7,2 (en) "England will host 2015 World Cup". BBC. 28 Julie 2009. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 April 2020. Besoek op 4 Oktober 2020.
  8. (en) "Japan pull off greatest shock in World Cup history". ESPNscrum. 19 September 2015. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 19 Oktober 2019. Besoek op 4 Oktober 2020.
  9. (en) "Rugby World Cup: Japan's Shocking Upset Commands Attention". The New York Times. 21 September 2015. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 November 2018. Besoek op 4 Oktober 2020.
  10. (en) "Japan beat South Africa". The Guardian. 19 September 2015. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 22 November 2019. Besoek op 4 Oktober 2020.
  11. (en) "Japan 19–12 Ireland: Shock victory 'will ignite Rugby World Cup'". BBC. 28 September 2019. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 1 Februarie 2020. Besoek op 4 Oktober 2020.
  12. (en) "Joyous fans roar Japan to thrilling win and place in the knockouts". Rugby World Cup. 13 Oktober 2019. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 13 Oktober 2019. Besoek op 4 Oktober 2020.
  13. (en) "Springboks 'push the right buttons' to end Japan's party". Rugby World Cup. 20 Oktober 2019. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 20 Oktober 2019. Besoek op 4 Oktober 2020.
  14. (en) Galbraith, Mike (15 Maart 2014). "1866 and all that: the untold early history of rugby in Japan". Japan Times. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Januarie 2019. Besoek op 4 Oktober 2020.
  15. (en) Young, Keith (2015). "Japan". Complete Rugby Union Compendium. Edinburg: Arena Sport. ISBN 978-1-909715-34-9.
  16. (en) "Rugby World Cup 1987: Overview". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 4 Oktober 2020.
  17. (en) "Rugby World Cup 1991: Overview". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 4 Oktober 2020.
  18. (en) "Rugby World Cup 1995: Overview". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 4 Oktober 2020.
  19. (en) "Rugby World Cup 1999: Overview". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 4 Oktober 2020.
  20. (en) Japan Times [dooie skakel]
  21. (en) "Rugby World Cup 2003: Overview". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 4 Oktober 2020.
  22. (en) Japan Times [dooie skakel]
  23. (en) "Scotland 100–8 Japan". BBC. 13 November 2004. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 20 Augustus 2019. Besoek op 4 Oktober 2020.
  24. (en) "Wales 98–0 Japan". BBC. 26 November 2004. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 29 Julie 2019. Besoek op 4 Oktober 2020.
  25. (en) "Elissalde sacked as Japan coach". BBC. 27 September 2006. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Desember 2019. Besoek op 4 Oktober 2020.
  26. (en) "Rugby World Cup 2007: Overview". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 4 Oktober 2020.
  27. (en) "Rugby World Cup 2011: Overview". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 4 Oktober 2020.
  28. (en) "Eddie Jones appointed coach of Japan". Sydney Morning Herald. Fairfax Media. 26 Desember 2011. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Desember 2019. Besoek op 4 Oktober 2020.
  29. (en) JRFU (2 Mei 2012). "Fujita in line for historic debut". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 10 Julie 2012. [dooie skakel]
  30. (en) "Eddie Jones hospitalised after Japan rugby coach suffers suspected stroke". ABC News (Australian Broadcasting Corporation). 16 Oktober 2013. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 31 Oktober 2016. Besoek op 4 Oktober 2020.
  31. (en) "Eddie Jones released from intensive care after stroke but will miss Japan's Test with All Blacks". 18 Oktober 2013. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Desember 2019. Besoek op 4 Oktober 2020.
  32. (fr) "Scott Wisemantel is interim coach for Japan". 18 Oktober 2013. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Desember 2019. Besoek op 4 Oktober 2020.
  33. (en) "Rugby World Cup 2015: South Africa 32–34 Japan". BBC. 19 September 2015. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 10 Desember 2019. Besoek op 4 Oktober 2020.
  34. (en) "Rugby World Cup 2015: Japan beat USA in final pool game". BBC. 11 Oktober 2015. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 11 Julie 2018. Besoek op 4 Oktober 2020.
  35. (en) "Rugby World Cup 2015: Overview". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 4 Oktober 2020.
  36. (en) Rees, Paul (11 Oktober 2015). "Japan sign off with third win of the tournament by beating the USA". The Guardian. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 22 Desember 2019. Besoek op 4 Oktober 2020.
  37. (en) McCurry, Justin; Doward, Jamie (28 September 2019). "High fives and Guinness as Japan celebrates latest rugby shock". The Guardian. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 Oktober 2019. Besoek op 4 Oktober 2020.
  38. (en) Cary, Tom; Stokes, Ali (28 September 2019). "Sensation of Shizuoka: Japan shock Ireland with another historic Rugby World Cup upset". The Telegraph. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 30 Desember 2019. Besoek op 4 Oktober 2020.
  39. (en) "Japan 28–21 Scotland: Gregor Townsend's side out of Rugby World Cup". BBC. 13 Oktober 2019. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Desember 2019. Besoek op 4 Oktober 2020.
  40. (en) Kitson, Robert (13 Oktober 2019). "Japan hang on to reach Rugby World Cup last eight and send Scotland out". The Guardian. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 13 Desember 2019. Besoek op 4 Oktober 2020.
  41. (en) "South Africa 26–3 Japan: Springboks through to Rugby World Cup semi-finals". BBC. 20 Oktober 2019. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 13 Desember 2019. Besoek op 4 Oktober 2020.
  42. (en) "Tokyo to rebuild iconic Jingu, Chichibunomiya stadiums". Japan Times. Tokio, Japan. 2 April 2015. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 Januarie 2019. Besoek op 4 Oktober 2020.
  43. (en) "England to host 2015 Rugby World Cup with Japan chosen for 2019". The Telegraph. 28 Julie 2009. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 1 September 2019. Besoek op 4 Oktober 2020.
  44. (en) "New Zealand handed 2011 World Cup". BBC. 17 November 2005. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 29 September 2019. Besoek op 4 Oktober 2020.
  45. (en) "Japan frustrated by 2011 decision". BBC. 17 November 2005. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 29 September 2019. Besoek op 4 Oktober 2020.
  46. (en) "World Rugby to meet Japan's 2019 World Cup organisers over stadium scrapping". stuff.co.nz. 30 Julie 2015. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 20 September 2019. Besoek op 4 Oktober 2020.
  47. (en) "Japan rips up 2020 Olympic stadium plan". Yahoo!. 15 Julie 2015. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 6 Mei 2020. Besoek op 4 Oktober 2020.
  48. (en) "World Rugby approves revised Japan 2019 hosting roadmap". rugbyworldcup.com. 28 September 2015. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 Mei 2019. Besoek op 4 Oktober 2020.
  49. (en) "RWC 2019 Match Venues". rugbyworldcup.com. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 Mei 2020. Besoek op 4 Oktober 2020.
  50. (en) "International Rugby Union Statistics – Japan". ESPNscrum. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Junie 2018. Besoek op 4 Oktober 2020.

Verdere leesstof[wysig | wysig bron]

  • (en) Nish, Alison (1999). "Britain's Contribution to the Development of Rugby Football in Japan 1874–1998". Britain & Japan: Biographical Portraits. III. Japan Library. ISBN 1-873410-89-1.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]