All Blacks

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Nieu-Seeland
Allblacks.gif
Unie Nieu-Seelandse Rugbyunie
Bynaam(e) All Blacks
Embleem Varingblaar
Afrigter(s) Steve Hansen
Kaptein(s) Richie McCaw
Spankleure


Alt. kleure

Statistiek
Meeste toetse 116 Richie McCaw
Meeste toetspunte 1385 Dan Carter
Meeste drieë 49 Doug Howlett
Eerste internasionale wedstryd
Vlag van Australië Australië 3 - 22 Nieu-Seeland Vlag van Nieu-Seeland
(15 Augustus 1903)
Grootste oorwinning
Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland 145 - 17 Japan Vlag van Japan
(4 Junie 1995)
Grootste nederlaag
Vlag van Australië Australië 28 - 7 Nieu-Seeland Vlag van Nieu-Seeland
(28 Augustus 1999)
Wêreldbeker
Verskynings 7 (Eerste in 1987)
Beste uitslag Kampioene, 1987, 2011

Die All Blacks is Nieu-Seeland se nasionale rugbyspan. Rugby is Nieu-Seeland se nasionale sport en die All Blacks is 'n gedugte krag in internasionale rugby met 'n wenrekord teen alle ander lande.

Die All Blacks speel jaarliks teen die Wallabies van Australië, die Springbokke van Suid-Afrika en Argentinië in die Rugbykampioenskap, voorheen die Drienasiesreeks, waartydens hulle ook om die Bledisloe Beker teen Australië meeding. Die All Blacks het die Drienasiesreeks reeds nege keer in die toernooi se 14 jaar bestaan gewen, en het drie keer 'n Grand Slam behaal (in 1978, 2005 en in 2008), en is die huidige Bledisloe Beker wenners. Hulle is tans tweede op die rugbywêreldranglys en is in 2005, 2006 en 2008 as die Internasionale Rugby Raad se Span van die Jaar aangewys.[1][2] Twaalf voormalige All Blacks is in die International Rugby Hall of Fame opgeneem.

Die span het vir die eerste keer in 1893 'n internasionale wedstryd gespeel teen Nieu-Suid-Wallis, en het hulle eerste toetswedstryd in 1903 gespeel: 'n oorwinning teen Australië. Dit is gevolg deur 'n toer na die noordelike halfrond in 1905 waartydens die span slegs teen Wallis in Cardiff verloor het.

Die All Blacks het hulle eerste reeksoorwinning teen aartsvyande Suid-Afrika ("Die Springbokke") in Nieu-Seeland in 1956 behaal. 'n Dekade later het hulle hul langste segetog behaal deur sewentien Toetse tussen 1965 en 1970 te wen. Die Britse en Ierse Leeus het hulle enigste reeksoorwinning oor die All Blacks behaal in 1971, maar sewe jaar later sou die All Blacks hulle eerste Grand Slam behaal (oorwinnings oor Engeland, Ierland, Skotland, en Wallis op die selfde toer).

Die 1981-Springboktoer na Nieu-Seeland het grootskaalse burgerlike onrus veroorsaak as gevolg van besware teen Suid-Afrika se apartheidbeleid. In 1987 was Nieu-Seeland die gasheer vir die eerste Rugby Wêreldbeker wat die All Blacks gewen het. Nieu-Seeland het in 1996 in post-apartheid Suid-Afrika vir die eerste keer daarin geslaag om 'n reeksoorwinning in Suid Afrika oor die Springbokke te behaal.

Vroeë Nieu-Seelandse nasionale rugbydrag het bestaan uit 'n swart trui met 'n silwer varing en wit broeke. Tydens hulle 1905 toer het die All Blacks slegs swart gedra, behalwe vir die silwer varing en die "All Black"-naam dateer uit die tydperk. Die All Blacks voer tradisioneel 'n haka ('n Māori oorlogsdans) voor elke wedstryd uit. Tradisioneel word Te Rauparaha se Ka Mate haka uitgevoer, maar sedert 2005 word Kapa o Pango, 'n aangepaste weergawe van die 1924 All Blacks haka, Kia Whaka-ngawari, ook soms gebruik.

Geskiedenis[wysig]

Invoer van rugby na Nieu-Seeland[wysig]

Die span wat in 1884 na Nieu-Suid-Wallis getoer het.

Rugby Voetbal is deur Charles Monro in die laat 1860's in Nieu-Seeland ingevoer; Monro het die sport ontdek terwyl hy sy studies by Christ's College Finchley, Engeland voltooi het.[3] Die eerste wedstryd in Nieu-Seeland het in Mei 1870 in Nelson tussen die Nelsonklub en Nelson Kollege plaasgevind. Die eerste unie, Canterbury, is in 1879 gestig.[4] In 1882 is Nieu-Seeland se eerste internasionale wedstryde gespeel toe die Southern Rugby Union (later die New South Wales Rugby Union) die land besoek het. Die besoekers het twee keer teen Auckland provinsiale klubs gespeel, twee keer teen Wellington en eenkeer teen Canterbury, Otago en West Coast, Noord-Eiland, waarvan hulle vier wedstryde gewen het en vier verloor het. Twee jaar later het die eerste Nieu-Seelandspan wat oorsee getoer het Nieu-Suid-Wallis besoek: Nieu-Seeland het agt wedstryde gespeel en al agt gewen.[5]

Die eerste besoek deur 'n Britse span het in 1888 plaasgevind toe 'n Britse Eilande-span Australië en Nieu-Seeland besoek het, geen toetswedstryde is egter gespeel nie. Die spelers was meestal afkomstig uit Engeland en die Scottish Borders, alhoewel daar verteenwoordigers uit al vier tuisunies was.

Internasionale kompetisie begin[wysig]

Die 1905 Oorspronklike All Blacks.
'n Lynstaan tydens die 1905 Wedstryd teen Wallis - die enigste wat die All Blacks op die besoek verloor het.

In 1892 is die Nieu-Seelandse Rugbyvoetbalunie (NZRFU) gevorm wat sewe unies uitgesluit Canterbury, Otago en Southland, verteenwoordig het.[6][7] Die eerste goedgekeurde Nieu-Seelandse span het Nieu-Suid-Wallis in 1894 besoek en die jaar daarna het Nieu-Seeland vir die eerste keer tuis in 'n "internasionale" wedstryd gespeel. Hulle het die wedstryd 8-6 teen Nieu-Suid-Wallis verloor.[8] Die span se eerste ware internasionale wedstryd was teen Australië op 15 Augustus 1903 by die Sydney Cricket Ground, wat hulle 22-3 gewen het.[9]

'n Verteenwoordigende Nieu-Seelandse span het Brittanje vir die eerste keer in 1905 besoek (daar word sedertdien na die span as die Originals verwys). Daar is vir die eerste keer na die span as die "All Blacks" verwys tydens die toer toe, volgens spanlid Billy Wallace, 'n Londense koerant verslag gedoen het dat die Nieu-Seelanders gespeel het asof hulle "all backs" was.[10] Wallace het beweer dat as gevolg van 'n tipografiese fout, verwysings daarna na die "All Blacks" was. Dit is egter waarskynlik 'n mite aangesien die naam ook hulle wedstryduniform wat uit swart truie, broeke en kouse bestaan het.[10]

Die Originals se enigste nederlaag op die toer was 3-0 teen Wallis in Cardiff.[11] Die wedstryd is in die volksgeskiedenis van beide lande opgeneem as gevolg van die omstredenheid aangaande 'n betwiste drie deur All Black-speler Bob Deans. Indien die drie nie toegelaat was nie sou die wedstryd 'n 3-3 gelykoptelling gehad het. 'n Span wat die Britse Eilande verteenwoordig het, wat as die Anglo-Welsh bekend gestaan het aangesien dit net uit Engelse en Walliese spelers bestaan het, het Nieu-Seeland in 1908 beoek en is 2-0 deur die All Blacks verslaan.

Ontstaan van 'n legende[wysig]

Nieu-Seeland se wedywering met Suid-Afrika het in 1921 'n aanvang geneem, toe die Springbokke Nieu-Seeland besoek het en die toetsreeks gelykop geëindig het.[12] Die All Blacks het daarna in 1928 na Suid-Afrika gereis vir 'n reeks wat weereens gelykop geëindig het.

Die 1924 All Black-besoekers aan die Verenigde Koninkryk is die bynaam die Invincibles gegee, aangesien hulle al hulle wedstryde gewen het. Die span is egter van 'n kans op 'n volle grand slam ontneem deur Skotland se weiering om te speel as gevolg van 'n twis oor kostes.[13] Die eerste werklik-verteenwoordigende Britse Eilande-span (nou bekend as die Britse en Ierse Leeus) het Nieu-Seeland in 1930 besoek. Alhoewel die Leeus die eerste toets gewen het, het die tuisspan herstel om die reeks 3-1 te wen. Nieu-Seeland het die Verenigde Koninkryk weer in 1935-36 besoek in 'n 30 wedstryd reeks waarin hulle drie wedstryde, insluitend twee toetse, verloor het.[14] In een van die nederlae het Prins Obolenski twee skitterende drieë gedruk om Engeland 13-0 te laat wen en daarme hulle eerste sege oor die All Blacks te beklink.[15]

In 1937 het Suid-Afrika 'n reeksoorwinning teen die All Blacks in Nieu-Seeland behaal. Die Springbokspan is vervolgens beskryf as die beste ooit wat Nieu-Seeland besoek het.[16][17] Die All Blacks sou eers in 1949, na die einde van die Tweede Wêreldoorlog, weer teen Suid-Afrika speel toe hulle die land met Fred Allen as kaptein besoek het. 'n Berugte All Blacks-rekord is tydens die besoek opgestel — die All Blacks se nederlaag in twee Toetswedstryde op een dag. Dit was moontlik gemaak deurdat Australië Nieu-Seeland terselfdertyd besoek het. Op die middag van 3 September (Nieu-Seelandse tyd) is die All Blacks onder kaptein J. B. (Johnny) Smith in Wellington 11-6 deur Australië verslaan.[18] Dieselfde middag in Suid-Afrika (Suid-Afrika-tyd) het die All Blacks onder kaptein Ron Elvidge (Allen was beseer) 9-3 teen die Springbokke in Durban verloor.[19] Die All Blacks in Nieu-Seeland het ook hulle tweede Toets 16-9 verloor, wat dit vir Australië moontlik gemaak het om die Bledisloe Beker vir die eerste keer te wen. Hoewel elke wedstryd 'n taai stryd was het die All Blacks die reeks 4-0 verloor.

Die twee reeks nederlae teen Suid-Afrika het beteken dat die Springbokke se 1956-besoek aan Nieu-Seeland met groot afwagting ingewag is. Die All Blacks se kaptein was Bob Duff en die afrigter Bob Stuart. Die 3-1 reeksoorwinning was die eerste teen die Springbokke en ook die Springbokke se eerste reeksnederlaag teen enige opponent.[20][21] Tydens die reeks het die All Blacks vir Don Clarke en Kevin Skinner in die laaste twee Toetse ingesluit om die oorwinning te help verseker.[21] Skinner is ingesluit om die Springbokstutte "uit te sorteer" terwyl Don Clark vervolgens bekend sou staan as "The Boot" as gevolg van sy doelskopvermoeë.[22][23]

Die All Blacks se 3-1 reeksoorwinning teen die Leeus in 1959 het 'n dominante tydperk van All Black-rugby ingelui. Dit is gevolg deur 'n 1963-64 toer aan die Verenigde Koninkryk, gelei deur Wilson Whineray, wat baie naby daaraan gekom het om 'n Grand Slam te behaal maar daarvan ontneem is deur 'n puntelose gelykopuitslag teen Skotland.[24]. Die enigste nederlaag op die toer was teen Newport RFC wat die All Blacks 3-0 by Rodney Parade, Newport op 30 Oktober 1963 geklop het[25]. Later sou die 1967-kant drie Toetse wen, maar kon hulle nie teen Ierland speel nie as gevolg van 'n bek-en-klouseer bedreiging.[24] Die toer het deel gevorm van die All Blacks se langste segetog tussen 1965 en 1970 waartydens hulle 17 Toetsoorwinnings behaal het.[26] Alhoewel die 1966 Leeus 0-4 verslaan is in hulle Nieu-Seeland toer, is die geluk vyf jaar later omgekeer toe die 1971 Leeus, onder die kapteinskap van die Wallieser John Dawes, die All Blacks in 'n Toetsreeks verslaan het wat tot op hede steeds die Leeus se enigste reeksoorwinning teen Nieu-Seeland is.

Die 1972-3 besoekers aan die Britse Eilande het net-net nie daarin geslaag om 'n Grand Slam te behaal nie as gevolg van 'n gelykopuitslag teen Ierland.[24] Die toer is ook noemenswaardig vir die huistoe stuur van stut Keith Murdoch wat na bewering betrokke was by 'n kroeggeveg in 'n Cardiffhotel tydens feesvieringe na die oorwinning oor Wallis.[27]

In 1978 het Graham Mourie die All Blacks aangevoer in hulle eerste Grand Slam wat voltooi is met 'n 13-12 oorwinning teen Wallis. Die wedstryd het tot groot omstredenheid gelei nadat die All Blacks gewen het as gevolg van 'n strafskop laat in die wedstryd. Slot Andy Haden het uit die lynstaan geduik in 'n poging om die strafskop te bekom; die strafskop wat deur skeidsregter Roger Quittenton toegeken het was egter teen Wallis se slot Geoff Wheel wat van die skouer van Frank Oliver af gespring het.[28] Die All Blacks se enigste nederlaag op die toer was die berugte 12-0 nederlaag teen die Ierse provinsie, Munster, by Thomond Park.[29] Die nederlaag is beroemd gemaak deur die toneelstuk, "Alone it Stands", deur John Breen.[30]

Omstrede Toere[wysig]

Die 1976 All Blacks-toer na Suid-Afrika het opslae veroorsaak en gelei tot die boikot van die 1976 Somer Olimpiese Spele in Montreal, Kanada deur drie-en-dertig Afrika-lande.[31] Die All Blacks kon weereens nie daarin slaag om 'n Toetsreeks in Suid-Afrika te wen nie en sou dit eers in 1996 na die van van Apartheid reggekry. Die 1976-Toer het bygedra tot die Gleneagles-ooreenkoms wat deur die Staatshoofde van die Britse Statebond in 1977 aangeneem is.[32]

Die 1981 Springbokrugbytoer na Nieu-Seeland het gelei tot betogings teen Suid-Afrika se Apartheidbeleid[33] op 'n skaal wat nie in Nieu-Seeland gesien is sedert die 1951 waterfrontdispuut nie.[34] Die NZRU het die Springbokke na Nieu-Seeland uitgenooi omdat die Muldoon-regering geweier het om politiek en sport te meng.[32] Alhoewel die All Blacks die Toetsreeks gewen het, is twee van die toer se provinsiale wedstryde gekanselleer en die hele toer is gekenmerk is deur geweld en betogings.[35] Tydens die toer het die land onrus deurgemaak en die toer het 'n beduidende impak op die Nieu-Seelandse samelewing gehad.[33][35][36]

Die 1985 All Blacks-rugbytoer na Suid-Afrika is gekanselleer na regaksie beweer het dat dit die NZRU se grondwet sou oortree.[36] In 1986 het 'n rebelletoer na Suid-Afrika plaasgevind wat nie deur die NZRU goedgekeur is nie. Die span, genaamd die Nieu-Seeland Cavaliers, het egter baie van die All Blacks uit die tydperk ingesluit.[37][38] Die spelers wat aan die toer deelgeneem het is deur die NZRU verban na hulle terugkeer na Nieu-Seeland.[39]

Vroeë Wêreldbekers[wysig]

Die eerste Rugby Wêreldbeker is in 1987 gesamentelik deur Nieu-Seeland en Australië aangebied. Die All Blacks het die eerste Wêreldbeker gewen deur Frankryk 29-9 in die eindstryd op Eden Park, Auckland, te klop. Nieu-Seeland het slegs 52 punte afgestaan en 43 drieë aangetekn in ses wedstryde waarin hulle Italië, Fidji, Argentinië, Skotland, Wallis en Frankryk geklop het.[40]

Teen die 1991 Wêreldbeker was die All Blacks 'n span wat aan die verouder was en wat mede-afgerig was deur Alex Wyllie en John Hart.,[41] Hulle het gesukkel in poelwedstryde teen die VSA en Italië, maar het daarin geslaag om hulle kwarteindstryd teen Kanada te wen.[42] Hulle is daarna deur die uiteindelike wenners, Australië, 16-6 in die halfeindstryd geklop by Lansdowne Road in Dublin. Kort na die toernooi het baie spelers en die afrigter, Wyllie, wat 'n 86% wentempo in 29 Toetse behaal het, uitgetree.[43]

Laurie Mains het Wyllie in 1992 vervang en is die taak gegee om die span vir die 1995 Wêreldbeker in Suid-Afrika voor te berei. Die All Blacks was weereens die gunstelinge om die kampioenskap te wen.[44] Hulle status as gunstelinge is bevestig toe 'n jong Jonah Lomu vier drieë teen Engeland aangeteken het in die All Blacks se 45-29 halfeindstrydoorwinning.[45] Die All Blacks sou egter op die ou einde in die eindstryd teen die gashere in hulle eerste Wêreldbeker in ekstratyd verloor toe die Spingbok losskakel Joel Stransky die beker met 'n skepskop beklink het. All Black-ondersteuners sou later beweer dat die span se prestasie ondermyn is deur voedselvergiftiging.[46][47]

Professionele era[wysig]

2005 Drienasiesreeks - Die All Blacks teen die Wallabies
Die All Blacks wat teen Engeland speel op Twickenham in 2006.

Die professionele era in rugby het in 1995 begin met die skep van die SANZAR-groep ('n kombinasie van "Suid-Afrika", "Nieu-Seeland" en "Australië")[48] wat gevorm is met die doel om TV-regte vir twee nuwe kompetisies, die Super 12-kompetisie en die Drienasiesreeks, te verkoop.[48] Die eerste Drienasiesreeks is in 1996 gehou met die All Blacks wat al vier hulle toetse gewen het om die Trofee te wen.[49]

Die 1996 Drienasies-wedstryd in Suid-Afrika tussen die All Blacks en die Spirngbokke was ook die eerste wedstryd in 'n historiese reeks. Onder die nuwe afrigter, John Hart, en kaptein Sean Fitzpatrick het die All Blacks vir die eerste keer daarin geslaag om 'n reeksoorwinning in Suid-Afrika te behaal.[50] Fitzpatrick het die reeksoorwinning hoër aangeskryf as Nieu-Seeland se 1987 Wêreldbekersege, waarin hy ook deelgeneem het.[50]

Die volgende twee seisoene het gemengde resultate vir die All Blacks gelewer: hulle het die 1997-Drienasiesreeks gewen, maar in 1998 vir die eerste keer verloor. Die All Blacks het in 1997 al hulle Drienasies toetse gewen, maar in 1998 sou hulle al 4 hulle toetse in die reeks verloor.[51] Dit sou ook die eerste keer sedert 1949 dat hulle vier keer in 'n ry verloor het.[52] Die jaar daarna het hulle hulle grootste toetsnederlaag deurgemaak toe hulle 28-7 teen Australië in Sydney verloor het.[53]

Die All Blacks het in die 1999 Wêreldbeker herstel en hulle poel gedomineer en onder andere vir Engeland 30-16 op Twickenham verslaan. In die kwarteindstryd het hulle Skotland 30-18 geklop om in die halfeindstryd teen Frankryk op Twickenham te speel. Die All Blacks het halftyd 17-10 voorgeloop,[53] maar in die tweede helfde het Frankryk skitterende rugby gespeel waarvoor die All Blacks geen antwoord gehad het nie en Frankryk het uiteindelik 43-31 gewen.[53] Hart het daarna as afrigter bedank en is deur twee mede-afrigters, Wayne Smith en Tony Gilbert, vervang.

Onder Smith en Gilbert het die All Blacks tweede gekom in die 2000 en 2001 Drienasies-toernooie. Beide is deur John Mitchell vervang op 3 Oktober 2001 wat die All Blacks afgerig het en gelei het tot Drie-Nasies-oorwinnings in 2002 en 2003 en die behouïng van die Bledisloe Beker (wat sedert 1998 deur Australië gewen is) in 2003. Na die wen van die 2003-Drienasiesreeks‎ het hulle die 2003 Wêreldbeker as een van die gunstelinge begin en weerens hulle poel gedomineer met oorwinnings oor Italië, Kanada en Tonga voor hulle een van die strafste wedstryde van die toernooi teen Wallis gewen het.[54] Hulle slaag die keer ook daarin om Suid-Afrika in 'n Wêreldbeker wedstryd te klop (29-9), maar die All Blacks verloor 22-10 teen Australië in die halfeindstryd in Sydney. Mitchell is daarna deur die NZRU afgedank en deur Graham Henry vervang.

Henry se ampsduur het begin met 'n dubbele oorwinning oor die wêreldkampioene in 2004. Die twee wedstryde se gesamentlike totaal was 72-15, met die All Blacks wat Engeland daarvan verhoed het om enige drieë te druk.[55][56] Ondanks die positiewe begin van Henry se ampstermyn, was die Drie-Nasies 'n gemengde sukses met twee oorwinnings en twee nederlae. Die kompetisie was taaier as ooit te vore en die uitslag moes deur bonuspunte beslis word wat die All Blacks laaste geplaas het.[57][58] Die 2004 seisoen het op 'n hoë noot geëindig met die All Blacks wat in Europa gewen het, insluitend 'n rekord 45-6 oorwinning oor Frankryk.[59]

In 2006 het hulle die Drie-Nasies-reeks weer verower deur die eerste vyf wedstryde te wen (drie teen Australië en twee teen Suid-Afrika). Hulle het egter hulle laaste wedstryd in die reeks teen Suid-Afrika verloor. Hulle het hulle einde van die jaar toer onoorwonne voltooi met rekordoorwinnings teen Frankryk, Engeland, Ierland, Skotland en Wallis, om daarmee 'n tweede "Grand Slam" te behaal.[60] Die All Blacks is gekies as die 2006 IRB Span van die Jaar en is weereens benoem vir die Laureus Wêreld Sporttoekenning vir 'n Span en flank Richie McCaw was IRB Speler van die Jaar.[2][61]

Die 2007-seisoen het begin met twee middel-van-die-jaar Toetse teen Frankryk. Die All Blacks het die Toetse gewen; 42 - 11 by Eden Park en 61 - 10 by die Westpac Stadion. In 'n derde wedstryd teen Kanada is die All Blacks effens gevlei deur 'n wentelling van 64-13 wat nie Kanada se aanlag ten volle reflekteer het nie.[62]

Die All Blacks se eerste Drie-Nasies toets van 2007 was teen die Springbokke in Durban waar hulle twee drieë in die laaste tien minute gedruk het om die wedstryd 26-21 te wen. Die volgende week het die Wallabies die All Blacks teen verwagting op die MCG in Melbourne verslaan (20-15): die All Blacks se eerste nederlaag teen Australië sedert 2004. Australië se nederlaag teen die Springbokke in Suid-Afrika en die All Blacks se 26-12 oorwinning oor Australië in die finale wedstryd in Auckland het egter meegebring dat die All Blacks ook die 2007-Drienasiesreeks‎ en die Bledisloe Beker gewen het.[63]

All Black-trui[wysig]

Die huidige All Black-trui.

Die huidige All Black-trui is geheel en al swart met die Adidas-kenteken en die NZRU silwer varing op die voorkant. Die 1884 Nieu-Seeland-toer na Australië was die eerste oorsese Nieu-Seelandse rugbytoer en die klere wat gebruik is, het aansienlik verskil van vandag se trui. Destyds het die span 'n donkerblou trui met 'n goue varing aan die linkerkant van die trui gedra.[64] In 1893 het die NZRU by sy jaarlikse algemene vergadering bepaal dat die uniform 'n swart trui met 'n silwer varing en wit lang-kortbroek sou wees.[65] Iewers tussen 1897 en 1901 het 'n verandering ingetree: teen 1901 het die span wat teen NSW gespeel het 'n swart trui, 'n seil top sonder kraag en 'n silwer varing gedra.[66]

Die All Black-trui word vandag as een van die mees herkenbare rugbytruie beskou.[67] Onlangs het die gebruik ontstaan vir die All Blacks om 'n geborduurde papawer op hulle trui te dra wanneer hulle teen Frankryk speel op hul toere wat aan die einde van die jaar plaasvind.[68] Die papawer vereer soldate wat op die slagvelde van Europa gesterf het.[69]

Adidas betaal die NZRFU tans $200 miljoen oor 9 jaar in die verwagting dat die All Blacks ongeveer 75% van hulle wedstryde sal wen.[70] Nike het dit ook in 1996 oorweeg om die All Blacks te borg, maar het op Tiger Woods besluit.[71]

Haka[wysig]

Die All Blacks besig om die Haka uit te voer voor 'n wedstryd teen Frankryk in 2006

Die All Blacks voer 'n haka ('n Māori-dans) voor elke internasionale wedstryd uit. Die haka word met Nieu-Seeland geassosieer sedert 'n toer van Nieu-Suid-Wallis in 1884. Die Nieu-Seelandse "Native"-span (die span wat in Brittanje, Australië and Nieu-Seeland getoer het in 1888 and 1889) het die Ake Ake Kia Kaha gebruik en die 1903-span in Australië het 'n spottende haka, Tupoto koe, Kangaru! gebruik. Die 1905-All Blacks het die tradisie begin om die Ka Mate te gebruik en teen 1914 was dit goed gevestig in Nieu-Seelandse rugby. Die 1924 All-Blacks het 'n spesiaal gekomponeerde haka Kia Whaka-ngawari gebruik, maar later het die All Blacks weer terug geval op die Ka Mate.[72]

In Augustus 2005, voor die Drie-Nasies Toetswedstryd tussen Nieu-Seeland en Suid-Afrika by die Carisbrookstadion in Dunedin, Nieu-Seeland, het die All Blacks 'n ander haka Kapa o Pango uitgevoer. Kapa o Pango was 'n haka wat spesiaal deur Derek Lardelli ontwikkel is en "...ontwerp is om die multi-kulturele aard van kontemporêre Nieu-Seeland te reflekteer — in besonder die invloed van Polinesiese kulture.[73] Kapa o Pango is bedoel om gebruik te word by spesiale geleenthede en nie om Ka Mate te vervang nie.[74] Kapa o Pango eindig met 'n "keel-afsny" aksie wat 'n bron van omstredenheid was en gelei het tot aantygings dat Kapa o Pango geweld aanmoedig wat die verkeerde boodskap aan All Blacks-ondersteuners sou stuur.[75][76] Volgens die "Kapo o Pango"-komponis, Derek Lardelli, stel die gebaar die "trek van lewenskragtige energie in die longe en hart in" voor[77]

In November 2006, by die Millennium-Stadion in Cardiff, het die All Blacks die haka in hulle kleedkamers voor die wedstryd uitgevoer, in plaas van net voor die afskop. Die Walliese Rugbyunie wou gehad het dat die walliese volkslied gesing moes word na die uitvoering van die haka. Die All Blacks wou nie instem tot die versoek nie en het daarom die haka in hulle kleedkamers uitgevoer.[78]

Ander nasionale spanne uit eilandnasies in die Stille Oseaan gebied voer soortgelyke oorlogsdanse uit voor internasionale wedstryde; dit sluit in Samoa se weergawe van die haka, Tonga se Sipi Tau en Fiji se cibi. Suid-Afrika se Springbokke oorweeg ook tans om 'n Zoeloe-oorlogsdans as deel van die voorwedstryd verrigtinge in te voer.[79]

Rekord[wysig]

Drie-Nasies Rekord[wysig]

Nasie Wedstryde Punte Bonus
punte
Tabel
punte
Kampioenskappe
gespeel gewen gelykop verloor vir teen verskil
Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland 72 50 0 22 1936 1395 +541 32 232 10
Vlag van Australië Australië 72 29 1 42 1531 1721 -190 34 140 3
Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika 72 28 1 43 1480 1831 -351 24 138 3

Bygewerk op 11 November 2011
Bron: espnscrum.com


Die Rugbykampioenskap (sedert 2012)[wysig]

Nasie Wedstryde Punte Bonus
punte
Tabel
punte
Kampioenskappe
gespeel gewen gelykop verloor vir teen verskil
Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland 12 12 0 0 379 181 +198 6 54 2
Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika 12 6 1 5 323 226 +97 5 31 0
Vlag van Australië Australië 12 5 0 7 324 307 −73 1 21 0
Vlag van Argentinië Argentinië 12 0 1 11 168 390 −222 4 6 0

Bygewerk op 1 Maart 2014
Bron: espnscrum.com


Verwysings[wysig]

  1. IRB World Rankings”. irb.com. URL besoek op 2006-09-08.
  2. 2,0 2,1 "McCaw named IRB Player of the Year", irb.com, 2006-11-26. URL besoek op 2007-01-24.
  3. Davies, Sean, "All Black magic: New Zealand rugby", bbc.co.uk, 2006-09-27. URL besoek op 2006-11-12.
  4. Gifford (2004), pg 27.
  5. Gifford (2004), pg 29.
  6. Gifford (2004), pg 32.
  7. Canterbury, Otago en Southland het beswaar aangeteken teen die vereiste dat NZRFU uitvoerende komiteelede in Wellington moes woon. Hulle het uiteindelik alaml by die NZRFU aangesluit al het die woonplek-reël eers in 1986 verander.
  8. New South Wales in New Zealand”. allblacks.com. URL besoek op 2006-10-30.
  9. 1st All Black Test : 45th All Black Game”. allblacks.com. URL besoek op 2006-10-30.
  10. 10,0 10,1 ALL BLACKS - The Name?”. rugbymuseum.co.nz. URL besoek op 2006-09-08.
  11. In the British Isles, France and North America”. allblacks.com. URL besoek op 2006-10-30.
  12. South Africa and New South Wales in New Zealand”. allblacks.com. URL besoek op 30 Oktober 2006.
  13. Palenski (2003), bl 74.
  14. In the British Isles and Canada”. allblacks.com. URL besoek op 24 Januarie 2007.
  15. Gallagher, Brendan, "The day a Russian prince in an England shirt beat the All Blacks", telegraph.co.uk, 2006-11-03. URL besoek op 2006-11-02.
  16. Palenski (2003), pg 192.
  17. THE 1956 SPRINGBOK TOUR”. rugbymuseum.co.nz. URL besoek op 2006-11-03.
  18. 67th All Black Test : 362nd All Black Game”. allblacks.com. URL besoek op 8 September 2006.
  19. 68th All Black Test : 363rd All Black Game”. allblacks.com. URL besoek op 2006-09-08.
  20. South Africa in New Zealand”. allblacks.com. URL besoek op 3 November 2006.
  21. 21,0 21,1 THE 1956 SPRINGBOK TOUR”. rugbymuseum.co.nz. URL besoek op 3 November 2006.
  22. Kevin Skinner”. allblacks.com. URL besoek op 3 November 2006.
  23. Don Clarke(1933 - )”. nzhalloffame.co.nz. URL besoek op 3 November 2006.
  24. 24,0 24,1 24,2 "Beach beckons as All Blacks celebrate history", nzherald.co.nz, 27 November 2005. URL besoek op 2006-11-12.
  25. Newport 3 V 0 New Zealand”. URL besoek op 2007-07-09.
  26. Palenski (2003), bl 269.
  27. Lowe, Robert, "Disgraced All Black 'heroic' in dignified silence", nzherald.co.nz, 7 Oktober 2005]. URL besoek op 12 November 2006.
  28. Mehaffey, John, "Mourie has mixed emotions over Haden dive", tiscali.co.uk, 24 November 2005. URL besoek op 12 November 2006.
  29. Irish, Oliver, "The 10 greatest shocks in sport's history", guardian.co.uk, 7 April 2002]. URL besoek op 12 November 2006.
  30. Smythe, John, "Alone It Stands - at Court Theatre", http://nbr.co.nz/smythe/, 1 April 2004. URL besoek op 12 November 2006.
  31. On This Day 17 July 1976”. bbc.co.uk. URL besoek op 17 Januarie 2007.
  32. 32,0 32,1 Watters, Steve. “From Montreal to Gleneagles”. nzhistory.net.nz. URL besoek op 17 Januarie 2007.
  33. 33,0 33,1 Sharpe, Marty, "Dark days of thunder - when a free nation confronted apartheid in sport", wairarapa.co.nz, 25 Augusts 2001]. URL besoek op 13 November 2006.
  34. Watters, Steve. “A country divided”. nzhistory.net.nz. URL besoek op 13 November 2006.
  35. 35,0 35,1 Watters, Steve. “'A war played out twice a week'”. nzhistory.net.nz. URL besoek op 13 November 2006.
  36. 36,0 36,1 Hill, Ruth, "Protests a turning point in the history of New Zealand", nzherald.co.nz, 8 Julie 2006. URL besoek op 15 November 2006.
  37. Luxford, Bob. “Bernie Fraser”. rugbymuseum.co.nz. URL besoek op 15 November 2006.
  38. Millen, Julia (7 April 2006). “Blazey, Cecil Albert 1909 - 1998”. Dictionary of New Zealand Biography. URL besoek op 15 November 2006.
  39. Rugby Chronology”. rfu.com. URL besoek op 15 November 2006.
  40. World Cup in New Zealand and Australia”. rugbymuseum.co.nz. URL besoek op 15 November 2006.
  41. Palenski (2003), bl 227.
  42. Palenski (2003), bl 228.
  43. Palenski (2003), pg 290.
  44. "All set for World Cup semis", worldcupweb.com, 14 November 2003. URL besoek op 15 November 2006.
  45. Knight, Lindsay. “Jonah Tali Lomu”. rugbymuseum.co.nz. URL besoek op 15 November 2006.
  46. "Springboks poisoned at 1995 Cup: Luyt", NZPA, 30 Oktober 2003. URL besoek op 15 November 2006.
  47. "1995: Party time for SA", bbc.co.uk, 24 September 2003. URL besoek op 15 November 2006.
  48. 48,0 48,1 Howitt (2005), bl 7.
  49. Howitt (2005), bl 170.
  50. 50,0 50,1 Palenski (2003), bl 206.
  51. Howitt (2005), bl 185.
  52. Howitt (2005), bl 199.
  53. 53,0 53,1 53,2 Palenski (2003), bl 233.
  54. "Charvis bowed but proud", bbc.co.uk, 2 November 2003. URL besoek op 17 Januarie 2007.
  55. 382nd All Black Test : 1102nd All Black Game”. allblacks.com. URL besoek op 26 November 2006.
  56. 383nd All Black Test : 1103rd All Black Game”. allblacks.com. URL besoek op 16 November 2006.
  57. Bonus punte kon op twee manier verdien word: deur vier of meer drieë in 'n wedstryd te druk en deur met sewe punte of minder te verloor.
  58. Howitt (2005), bl 289.
  59. 392nd All Black Test : 1112th All Black Game”. allblacks.com. URL besoek op 16 November 2006.
  60. Phillips, Mitch, "Awesome All Blacks widen the gulf", guardian.co.uk, 26 november 2006. URL besoek op 28 November 2006.
  61. All Blacks nomination page on Laureus Awards site”. Laureus World Sports Awards. URL besoek op 16 April 2007.
  62. "Slick All Blacks belt Canada", Australian Broadcasting Corporation, 16 June 2007. URL besoek op 2007-06-26.
  63. rugby heaven, Kick in the guts for Wallabies. Besoek op 22 Julie 2007.
  64. Gifford (2004), bl 28.
  65. Palenski (2003), bl 17.
  66. The “All Black” Uniform”. Te Ara - The Encyclopedia of New Zealand. URL besoek op 31 Oktober 2006.
  67. All Blacks Rugby Jersey”. champions.co.nz. URL besoek op 8 September 2006.
  68. "All Blacks jerseys to have Poppies embroidered on them for French tests", Radio New Zealand, 25 Oktober 2006. URL besoek op 26 Oktober 2006.
  69. "All Blacks to honour fallen soldiers", IOL, 24 Oktober 2006. URL besoek op 26 Oktober 2006.
  70. God defend the All Black brand”. Unlimited. URL besoek op 2 Mei 2007.
  71. Member of the Club”. Time magazin. URL besoek op 2 Mei 2007.
  72. All Blacks' Haka”. teara.govt.nz. URL besoek op 9 Julie 2007.
  73. Stokes, Jon, "New haka the cutting edge of sport", nzherald.co.nz, 29 Augustus 2005. URL besoek op 30 Oktober 2006.
  74. Hinton, Marc, "ABs Reveal New Haka", xtramsn.co.nz, 27 Augustus 2005. URL besoek op 16 November 2006.
  75. Cleary, Mick, "Cut-throat haka does All Blacks no favours", telegraph.co.uk, 5 September 2005]. URL besoek op 31 Oktober 2006.
  76. "All Blacks coach slams haka criticism", theage.com.au, 28 Julie 2006. URL besoek op 17 Januarie 2007.
  77. "Kapa O Pango gets green light", planet-rugby.com, 8 Julie 2006. URL besoek op 30 Oktober 2006.
  78. "So just who is to blame for no Millennium haka?", icwales.co.uk, 27 November 2006. URL besoek op 18 Desember 2006.
  79. BBC nuus. Springboks aim to unveil own haka. Besoek op 22 Julie 2007.

Verdere leesstof[wysig]

  • (en) Gifford, Phil (2004). The Passion – The Stories Behind 125 years of Canterbury Rugby. Wilson Scott Publishing. ISBN 0-9582535-1-X. 
  • (en) Howitt, Bob (2005). SANZAR Saga – Ten Years of Super 12 and Tri-Nations Rugby. Harper Collins Publishers. ISBN 1-86950-566-2. 
  • (en) Palenski, Ron (2003). Century in Black – 100 Years of All Black Test Rugby. Hodder Moa Beckett Publishers Limited. ISBN 1-86958-937-8. 

Eksterne skakels[wysig]

Commons-logo.svg
Wikimedia Commons het meer media verwant aan:
All Blacks (kategorie)