All Blacks

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Nieu-Seeland
Allblacks.gif
Unie Nieu-Seelandse Rugbyunie
Bynaam(e) All Blacks
Embleem Varingblaar
Afrigter(s) Steve Hansen
Kaptein(s) Kieran Read
Spankleure


Alt. kleure

Statistiek
Meeste toetse Richie McCaw (148)
Meeste toetspunte Dan Carter (1598)[1]
Meeste drieë Doug Howlett (49)
Eerste internasionale wedstryd
Vlag van Australië Australië 3–22 Nieu-Seeland Vlag van Nieu-Seeland
(15 Augustus 1903)
Grootste oorwinning
Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland 145–17 Japan Vlag van Japan
(4 Junie 1995)
Grootste nederlaag
Vlag van Australië Australië 47–26 Nieu-Seeland Vlag van Nieu-Seeland (10 August 2019)
Vlag van Australië Australië 28–7 Nieu-Seeland Vlag van Nieu-Seeland
(28 Augustus 1999)
Wêreldbeker
Verskynings 9 (Eerste in 1987)
Beste uitslag Kampioen in 1987, 2011 en 2015
Amptelike webwerf
www.allblacks.com
Unie webwerf
www.nzru.co.nz

Die All Blacks is Nieu-Seeland se nasionale rugbyspan. Rugby is Nieu-Seeland se nasionale sport en die All Blacks is 'n gedugte krag in internasionale rugby met 'n wenrekord teen alle ander lande. Nieu-Seeland is een van die min lande waar rugby die hoofsport is. Slegs Tonga, Wallis, Fidji, Samoa en die Cookeilande kan soortgelyke bewerings maak.[2]

Die All Blacks speel jaarliks teen die Wallabies van Australië, die Springbokke van Suid-Afrika en Argentinië in die Rugbykampioenskap, voorheen die Drienasiesreeks, waartydens hulle ook om die Bledisloebeker teen Australië en die Vryheidsbeker teen Suid-Afrika meeding. Die All Blacks het die Drienasiesreeks reeds 16 keer in die toernooi se 24 jaar bestaan gewen, en het drie keer 'n Grand Slam behaal (in 1978, 2005, 2008 en in 2010), en is die huidige Bledisloebeker- asook Vryheidsbekerhouer. Hulle is tans tweede op die rugbywêreldranglys en is in 2005, 2006 en 2008 as die Internasionale Rugbyraad se "Span van die Jaar" aangewys.[3][4] 15 voormalige All Blacks is in die International Rugby Hall of Fame opgeneem.

Die span het vir die eerste keer in 1893 'n internasionale wedstryd gespeel teen Nieu-Suid-Wallis, en het hulle eerste toetswedstryd in 1903 gespeel: 'n oorwinning teen Australië. Dit is gevolg deur 'n toer na die Noordelike Halfrond in 1905 waartydens die span slegs teen Wallis in Cardiff verloor het.

Die All Blacks het hulle eerste reeksoorwinning teen aartsvyande Suid-Afrika ("Die Springbokke") in Nieu-Seeland in 1956 behaal. 'n Dekade later het hulle hul langste segetog behaal deur sewentien Toetse tussen 1965 en 1970 te wen. Die Britse en Ierse Leeus het hulle enigste reeksoorwinning oor die All Blacks behaal in 1971, maar sewe jaar later sou die All Blacks hulle eerste Grand Slam behaal (oorwinnings oor Engeland, Ierland, Skotland en Wallis op dieselfde toer).

Die 1981-Springboktoer na Nieu-Seeland het grootskaalse burgerlike onrus veroorsaak as gevolg van besware teen Suid-Afrika se apartheidsbeleid. In 1987 was Nieu-Seeland saam met Australië die gasheer vir die eerste Rugbywêreldbeker wat die All Blacks gewen het. Nieu-Seeland het in 1996 in post-apartheid Suid-Afrika vir die eerste keer daarin geslaag om 'n reeksoorwinning in Suid-Afrika oor die Springbokke te behaal.

Vroeë Nieu-Seelandse nasionale rugbydrag het bestaan uit 'n swart trui met 'n silwer varing en wit broeke. Tydens hulle 1905-toer het die All Blacks slegs swart gedra, behalwe vir die silwer varing en die "All Black"-naam dateer uit dié tydperk. Die All Blacks voer tradisioneel 'n haka ('n Maori-oorlogsdans) voor elke wedstryd uit. Tradisioneel word Te Rauparaha se Ka Mate haka uitgevoer, maar sedert 2005 word Kapa o Pango, 'n aangepaste weergawe van die 1924 All Blacks haka, Kia Whaka-ngawari, ook soms gebruik.

Geskiedenis[wysig | wysig bron]

Invoer van rugby na Nieu-Seeland[wysig | wysig bron]

Die span wat in 1884 na Nieu-Suid-Wallis getoer het

Rugbyvoetbal is deur Charles Monro in die laat 1860's in Nieu-Seeland ingevoer; Monro het die sport ontdek terwyl hy sy studies by Christ's College Finchley, Engeland, voltooi het.[5] Die eerste wedstryd in Nieu-Seeland het in Mei 1870 in Nelson tussen die Nelsonklub en Nelson Kollege plaasgevind. Die eerste unie, Canterbury, is in 1879 gestig.[6] In 1882 is Nieu-Seeland se eerste internasionale wedstryde gespeel toe die Southern Rugby Union (later die New South Wales Rugby Union) die land besoek het. Die besoekers het twee keer teen Auckland provinsiale klubs gespeel, twee keer teen Wellington en eenkeer teen Canterbury, Otago en West Coast, Noord-Eiland, waarvan hulle vier wedstryde gewen het en vier verloor het. Twee jaar later het die eerste Nieu-Seelandspan wat oorsee getoer het Nieu-Suid-Wallis besoek: Nieu-Seeland het agt wedstryde gespeel en al agt gewen.[7]

Die eerste besoek deur 'n Britse span het in 1888 plaasgevind toe 'n Britse Eilande-span Australië en Nieu-Seeland besoek het, geen toetswedstryde is egter gespeel nie. Die spelers was meestal afkomstig uit Engeland en die Scottish Borders, alhoewel daar verteenwoordigers uit al vier tuisunies was.

Internasionale kompetisie begin[wysig | wysig bron]

Die 1905 All Blacks, bekend as die Originals
'n Lynstaan tydens die 1905-wedstryd teen Wallis – die enigste wat die All Blacks op die besoek verloor het

In 1892 is die Nieu-Seelandse Rugbyvoetbalunie (NZRFU) gevorm wat sewe unies, uitgesluit Canterbury, Otago en Southland, verteenwoordig het.[8][9] Die eerste goedgekeurde Nieu-Seelandse span het Nieu-Suid-Wallis in 1894 besoek en die jaar daarna het Nieu-Seeland vir die eerste keer tuis in 'n "internasionale" wedstryd gespeel. Hulle het die wedstryd 8-6 teen Nieu-Suid-Wallis verloor.[10] Die span se eerste ware internasionale wedstryd was teen Australië op 15 Augustus 1903 by die Sydney-krieketveld, wat hulle 22-3 gewen het.[11]

'n Verteenwoordigende Nieu-Seelandse span het Brittanje vir die eerste keer in 1905 besoek (daar word sedertdien na die span as die Originals verwys). Daar is vir die eerste keer na die span as die "All Blacks" verwys tydens die toer toe, volgens spanlid Billy Wallace, 'n Londense koerantverslag gedoen het dat die Nieu-Seelanders gespeel het asof hulle "all backs" was.[12] Wallace het beweer dat as gevolg van 'n tipografiese fout, verwysings daarna na die "All Blacks" was. Dit is egter waarskynlik 'n mite aangesien die naam ook hulle wedstryduniform wat uit swart truie, broeke en kouse bestaan het.[12]

Die Originals se enigste nederlaag op die toer was 3-0 teen Wallis in Cardiff.[13] Die wedstryd is in die volksgeskiedenis van beide lande opgeneem as gevolg van die omstredenheid aangaande 'n betwiste drie deur All Black-speler Bob Deans. Indien die drie nie toegelaat was nie sou die wedstryd 'n 3-3 gelykoptelling gehad het. 'n Span wat die Britse Eilande verteenwoordig het, wat as die Anglo-Welsh bekend gestaan het aangesien dit net uit Engelse en Walliese spelers bestaan het, het Nieu-Seeland in 1908 besoek en is 2-0 deur die All Blacks verslaan.

Ontstaan van 'n legende[wysig | wysig bron]

"The Invincibles" All Blacks wat in 1924–25 na die Britse Eilande en Frankryk getoer het
Die All Blacks op die hoogtepunt van hul haka voor 'n toets teen Australië in 1932

Nieu-Seeland se wedywering met Suid-Afrika het in 1921 ontstaan, toe die Springbokke in Nieu-Seeland getoer het en die toetsreeks gelykop geëindig het.[14] Die All Blacks het daarna in 1928 na Suid-Afrika gereis vir 'n reeks wat weereens gelykop geëindig het.

Die 1924-All Black-besoekers aan die Verenigde Koninkryk is die bynaam die Invincibles gegee, aangesien hulle al hulle wedstryde gewen het. Die span is egter van 'n kans op 'n volle grand slam ontneem deur Skotland se weiering om te speel as gevolg van 'n twis oor kostes.[15] Die eerste werklik-verteenwoordigende Britse Eilande-span (nou bekend as die Britse en Ierse Leeus) het Nieu-Seeland in 1930 besoek. Alhoewel die Leeus die eerste toets gewen het, het die tuisspan herstel om die reeks 3-1 te wen. Nieu-Seeland het die Verenigde Koninkryk weer in 1935–36 besoek in 'n 30-wedstrydreeks waarin hulle slegs drie wedstryde, insluitend twee toetse, verloor het.[16] In een van die nederlae het Prins Obolenski twee skitterende drieë gedruk om Engeland 13-0 te laat wen en daarmee hulle eerste sege oor die All Blacks te beklink.[17]

In 1937 het Suid-Afrika 'n reeksoorwinning teen die All Blacks in Nieu-Seeland behaal. Die Springbokspan is vervolgens beskryf as die beste ooit wat Nieu-Seeland besoek het.[18][19] Die All Blacks sou eers in 1949, na die einde van die Tweede Wêreldoorlog, weer teen Suid-Afrika speel toe hulle die land met Fred Allen as kaptein besoek het. 'n Berugte All Blacks-rekord is tydens die besoek opgestel — die All Blacks se nederlaag in twee toetswedstryde op een dag. Dit is moontlik gemaak deurdat Australië Nieu-Seeland terselfdertyd besoek het. Op die middag van 3 September (Nieu-Seelandse tyd) is die All Blacks onder kaptein J. B. (Johnny) Smith in Wellington 11-6 deur Australië verslaan.[20] Dieselfde middag in Suid-Afrika (Suid-Afrika-tyd) het die All Blacks onder kaptein Ron Elvidge (Allen was beseer) 9-3 teen die Springbokke in Durban verloor.[21] Die All Blacks in Nieu-Seeland het ook hulle tweede toets 16-9 verloor, wat dit vir Australië moontlik gemaak het om die Bledisloebeker vir die eerste keer te wen. Hoewel elke wedstryd 'n taai stryd was het die All Blacks die reeks 4-0 verloor.

Die twee reeksnederlae teen Suid-Afrika het beteken dat die Springbokke se 1956-besoek aan Nieu-Seeland met groot afwagting ingewag is. Die All Blacks se kaptein was Bob Duff en die afrigter Bob Stuart. Die 3-1 reeksoorwinning was die eerste teen die Springbokke en ook die Springbokke se eerste reeksnederlaag teen enige opponent.[22][23] Tydens die reeks het die All Blacks vir Don Clarke en Kevin Skinner in die laaste twee toetse ingesluit om die oorwinning te help verseker.[23] Skinner is ingesluit om die Springbokstutte "uit te sorteer" terwyl Don Clark vervolgens bekend sou staan as "The Boot" as gevolg van sy doelskopvermoeë.[24][25]

Die All Blacks se 3-1 reeksoorwinning teen die Leeus in 1959 het 'n dominante tydperk van All Black-rugby ingelui. Dit is gevolg deur 'n 1963–64-toer na die Verenigde Koninkryk, gelei deur Wilson Whineray, wat baie naby aan 'n Grand Slam gekom het maar daarvan ontneem is deur 'n puntelose gelykopuitslag teen Skotland.[26] Die enigste nederlaag op die toer was teen Newport RFC wat die All Blacks met 3-0 by Rodney Parade, Newport, op 30 Oktober 1963 geklop het.[27] Later sou die 1967-span drie toetse wen, maar hulle kon nie teen Ierland speel nie as gevolg van 'n bek-en-klouseer bedreiging.[26] Die toer het deel gevorm van die All Blacks se langste segetog tussen 1965 en 1970 waartydens hulle 17 toetsoorwinnings behaal het.[28] Alhoewel die 1966-Leeus 0-4 verslaan is op hulle Nieu-Seelandse toer, is die geluk vyf jaar later omgekeer toe die 1971-Leeus, onder die kapteinskap van die Wallieser John Dawes, die All Blacks in 'n toetsreeks verslaan het wat tot op hede steeds die Leeus se enigste reeksoorwinning teen Nieu-Seeland is.

Die 1972/3-besoekers aan die Britse Eilande het net-net nie daarin geslaag om 'n Grand Slam te behaal nie as gevolg van 'n gelykopuitslag teen Ierland.[26] Die toer is ook noemenswaardig vir die huistoe stuur van stut Keith Murdoch wat na bewering betrokke was by 'n kroeggeveg in 'n Cardiffhotel tydens feesvieringe na die oorwinning oor Wallis.[29]

In 1978 het Graham Mourie die All Blacks aangevoer in hulle eerste Grand Slam wat voltooi is met 'n 13-12 oorwinning teen Wallis. Die wedstryd het tot groot omstredenheid gelei nadat die All Blacks gewen het as gevolg van 'n strafskop laat in die wedstryd. Slot Andy Haden het uit die lynstaan geduik in 'n poging om die strafskop te bekom; die strafskop wat deur skeidsregter Roger Quittenton toegeken het was egter teen Wallis se slot Geoff Wheel wat van die skouer van Frank Oliver afgespring het.[30] Die All Blacks se enigste nederlaag op die toer was die berugte 12-0 nederlaag teen die Ierse provinsie, Munster, by Thomond Park.[31] Die nederlaag is beroemd gemaak deur die toneelstuk, "Alone it Stands", deur John Breen.[32]

Omstrede toere[wysig | wysig bron]

Polisie buite Edenpark voor 'n All Blacks-wedstryd tydens die Springbok-toer in 1981
Die All Blacks speel teen Argentinië tydens hul toer in 1985

Die 1976 All Blacks-toer na Suid-Afrika het opslae veroorsaak en gelei tot die boikot van die Olimpiese Somerspele 1976 in Montreal, Kanada, deur drie-en-dertig Afrikalande.[33] Die All Blacks kon weereens nie daarin slaag om 'n toetsreeks in Suid-Afrika te wen nie en sou dit eers in 1996 na die val van Apartheid reggekry. Die 1976-toer het bygedra tot die Gleneagles-ooreenkoms wat deur die Staatshoofde van die Britse Statebond in 1977 aangeneem is.[34]

Die 1981-Springbokrugbytoer na Nieu-Seeland het gelei tot betogings teen Suid-Afrika se Apartheidbeleid[35] op 'n skaal wat nie in Nieu-Seeland gesien is sedert die 1951-waterfrontdispuut nie.[36] Die NZRU het die Springbokke na Nieu-Seeland uitgenooi omdat die Muldoon-regering geweier het om politiek en sport te meng.[34] Alhoewel die All Blacks die toetsreeks gewen het, is twee van die toer se provinsiale wedstryde gekanselleer en die hele toer is gekenmerk is deur geweld en betogings.[37] Tydens die toer het die land onrus deurgemaak en die toer het 'n beduidende impak op die Nieu-Seelandse samelewing gehad.[35][37][38]

Die 1985-All Blacks-rugbytoer na Suid-Afrika is gekanselleer na regsaksie beweer het dat dit die NZRU se grondwet sou oortree.[38] In 1986 het 'n rebelletoer na Suid-Afrika plaasgevind wat nie deur die NZRU goedgekeur is nie. Die span, genaamd die Nieu-Seeland Cavaliers, het egter baie van die All Blacks uit die tydperk ingesluit.[39][40] Die spelers wat aan die toer deelgeneem het is deur die NZRU verban na hulle terugkeer na Nieu-Seeland.[41]

Vroeë wêreldbekers[wysig | wysig bron]

Die eerste Rugbywêreldbeker is in 1987 deur Nieu-Seeland en Australië saam aangebied. Die All Blacks het die eerste wêreldbeker gewen deur Frankryk 29-9 in die eindstryd op Edenpark, Auckland, te klop. Nieu-Seeland het slegs 52 punte afgestaan en 43 drieë aangeteken in ses wedstryde waarin hulle Italië, Fidji, Argentinië, Skotland, Wallis en Frankryk geklop het.[42]

Teen die Rugbywêreldbeker 1991 was die All Blacks 'n span wat aan die verouder was en wat mede-afgerig was deur Alex Wyllie en John Hart.[43] Hulle het gesukkel in poelwedstryde teen die VSA en Italië, maar het daarin geslaag om hulle kwarteindstryd teen Kanada te wen.[44] Hulle is daarna deur die uiteindelike wenners, Australië, 16-6 in die halfeindstryd geklop by Lansdowne Road in Dublin. Kort na die toernooi het baie spelers en die afrigter, Wyllie, wat 'n 86%-wentempo in 29 toetse behaal het, uitgetree.[45]

Laurie Mains het Wyllie in 1992 vervang en is die taak gegee om die span vir die Rugbywêreldbeker 1995 in Suid-Afrika voor te berei. Die All Blacks was weereens die gunstelinge om die kampioenskap te wen.[46] Hulle status as gunstelinge is bevestig toe 'n jong Jonah Lomu vier drieë teen Engeland aangeteken het in die All Blacks se 45-29 halfeindstrydoorwinning.[47] Die All Blacks sou egter op die ou einde in die eindstryd teen die gasheer in hulle eerste Wêreldbeker in ekstra tyd verloor toe die Spingboklosskakel Joel Stransky die beker met 'n skepskop beklink het. All Black-ondersteuners sou later beweer dat die span se prestasie ondermyn is deur voedselvergiftiging.[48][49]

Professionele era[wysig | wysig bron]

2005 Drienasiesreeks – Die All Blacks teen die Wallabies
Die All Blacks wat teen Engeland speel op Twickenham in 2006
Nieu-Seeland teen Tonga tydens die Rugbywêreldbeker 2011
Nieu-Seeland nadat hulle in 2011 as die wêreldkampioen gekroon is
Nieu-Seeland nadat hulle in 2015 as die wêreldkampioen gekroon is
Losskrum tussen die Leeus en die All Blacks in 2017

Die professionele era in rugby het in 1995 begin met die skep van die SANZAR-groep ('n kombinasie van "Suid-Afrika", "Nieu-Seeland" en "Australië")[50] wat gevorm is met die doel om TV-regte vir twee nuwe kompetisies, die Super 12-kompetisie en die Drienasiesreeks, te verkoop.[50] Die eerste Drienasiesreeks is in 1996 gehou met die All Blacks wat al vier hulle toetse gewen het om die trofee te wen.[51]

Die 1996-Drienasieswedstryd in Suid-Afrika tussen die All Blacks en die Springbokke was ook die eerste wedstryd in 'n historiese reeks. Onder die nuwe afrigter, John Hart, en kaptein Sean Fitzpatrick het die All Blacks vir die eerste keer daarin geslaag om 'n reeksoorwinning in Suid-Afrika te behaal.[52] Fitzpatrick het die reeksoorwinning hoër aangeskryf as Nieu-Seeland se 1987-Wêreldbekersege, waaraan hy ook deelgeneem het.[52]

Die volgende twee seisoene het gemengde resultate vir die All Blacks gelewer: hulle het die 1997-Drienasiesreeks gewen, maar in 1998 vir die eerste keer verloor. Die All Blacks het in 1997 al hulle Drienasietoetse gewen, maar in 1998 sou hulle al hul vier toetse in die reeks verloor.[53] Dit sou ook die eerste keer sedert 1949 wees dat hulle vier keer na mekaar verloor het.[54] Die jaar daarna het hulle hul grootste toetsnederlaag ervaar, toe hulle 28-7 teen Australië in Sydney verloor het.[55]

Die All Blacks het in die Rugbywêreldbeker 1999 herstel en hulle poel gedomineer, deur onder andere vir Engeland 30-16 op Twickenham te verslaan. In die kwarteindstryd het hulle Skotland 30-18 geklop om in die halfeindstryd teen Frankryk op Twickenham te speel. Die All Blacks het halftyd 17-10 voorgeloop,[55] maar in die tweede helfte het Frankryk skitterende rugby gespeel waarvoor die All Blacks geen antwoord gehad het nie en Frankryk het uiteindelik 43-31 gewen.[55] Hart het daarna as afrigter bedank en is deur twee mede-afrigters, Wayne Smith en Tony Gilbert, vervang.

Onder Smith en Gilbert het die All Blacks tweede gekom in die 2000- en 2001-Drienasiestoernooie. Beide afrigters is op 3 Oktober 2001 deur John Mitchell vervang, wat die All Blacks afgerig en gelei het tot Drienasiesoorwinnings in 2002 en 2003 en die behou van die Bledisloebeker (wat sedert 1998 deur Australië gewen is) in 2003. Na hulle die 2003-Drienasiesreeks gewen het, het hulle die Rugbywêreldbeker 2003 as een van die gunstelinge afgeskop en weereens hulle poel gedomineer met oorwinnings oor Italië, Kanada en Tonga voor hulle een van die strafste wedstryde van die toernooi teen Wallis gewen het.[56] Hulle slaag dié keer ook daarin om Suid-Afrika in 'n wêreldbekerwedstryd te klop (29-9), maar die All Blacks verloor 22-10 teen Australië in die halfeindstryd in Sydney. Mitchell is daarna deur die NZRU afgedank en deur Graham Henry vervang.

Onder Graham Henry[wysig | wysig bron]

Henry se ampsduur het begin met 'n dubbele oorwinning oor die wêreldkampioen in 2004. Die twee wedstryde se gesamentlike totaal was 72-15, met die All Blacks wat Engeland daarvan weerhou het om enige drieë te druk.[57][58] Ondanks die positiewe begin van Henry se ampstermyn, was die Drienasies 'n gemengde sukses met twee oorwinnings en twee nederlae. Die kompetisie was taaier as ooit tevore en die uitslag moes deur bonuspunte beslis word wat die All Blacks laaste geplaas het.[59][60] Die 2004-seisoen het op 'n hoë noot geëindig met die All Blacks wat in Europa gewen het, insluitend 'n rekord 45-6 oorwinning oor Frankryk.[61]

In 2006 het hulle die Drienasiesreeks weer verower deur die eerste vyf wedstryde te wen (drie teen Australië en twee teen Suid-Afrika). Hulle het egter hulle laaste wedstryd in die reeks teen Suid-Afrika verloor. Hulle het hulle einde-van-die-jaar-toer onoorwonne voltooi met rekordoorwinnings teen Frankryk, Engeland, Ierland, Skotland en Wallis, om daarmee 'n tweede "Grand Slam" te behaal.[62] Die All Blacks is gekies as die IRR se 2006-span van die jaar en is weereens benoem vir die Laureuswêreldsporttoekenning vir 'n span en die flank Richie McCaw is as die "IRR Speler van die Jaar" aangewys.[4][63]

Die 2007-seisoen het begin met twee jaarmiddeltoetse teen Frankryk. Die All Blacks het die Toetse gewen; 42 – 11 by Edenpark en 61 – 10 by die Westpacstadion. In 'n derde wedstryd teen Kanada is die All Blacks effens gevlei deur 'n wentelling van 64-13 wat nie Kanada se aanslag ten volle reflekteer het nie.[64]

Die All Blacks se eerste Drienasiestoets van 2007 was teen die Springbokke in Durban waar hulle twee drieë in die laaste tien minute gedruk het om die wedstryd 26-21 te wen. Die volgende week het die Wallabies die All Blacks teen verwagting op die Melbourne-krieketveld in Melbourne verslaan (20-15): die All Blacks se eerste nederlaag teen Australië sedert 2004. Australië se nederlaag teen die Springbokke in Suid-Afrika en die All Blacks se 26-12 oorwinning oor Australië in die finale wedstryd in Auckland het egter meegebring dat die All Blacks ook die 2007-Drienasiesreeks en die Bledisloebeker gewen het.[65] Nieu-Seeland het die Rugbywêreldbeker 2007 as gunstelinge betree en na oorwinnings oor Skotland, Italië, Roemenië en Portugal hul poel met 40 punte gewen. Hulle is egter deur die gasheer Frankryk in die kwarteindstryd in Cardiff geklop. Na die verloor teen Frankryk is die afrigter Graham Henry ten spyte van kritiek heraangestel, hoewel die destydse Crusader-afrigter Robbie Deans 'n sterk aanspraakmaker was.

Die 2008-seisoen het met drie middeljaartoetse teen Ierland en Engeland afgeskop, en Nieu-Seeland kon al daardie wedstryde wen.[66] Nieu-Seeland het in hul eerste Drienasieswedstryd Suid-Afrika met 19–8 in Wellington verslaan, maar is een week later op Carisbrook in Dunedin deur die Springbokke met 28–30 geklop, wat 'n reeks van 30 oorwinnings tuis beëindig het.[67] Nieu-Seeland het sy volgende Drienasieswedstryd op 26 Julie teen Australië in Sydney 34–19 verloor, maar 'n week later kon die All Blacks die Wallabies 39–10 tuis klop.[66] Hulle het toe Suid-Afrika 19–0 op Nuwelandstadion oorwin.[68] Nieu-Seeland het sy laaste wedstryd op 13 September teen Australië op Suncorpstadion in Brisbane 28–24 gewen en dus die Bledisloebeker en die Drienasiesitel behou.[69]

Die All Blacks het die 2009-seisoen met 'n 22–27-verlies teen Frankryk op Carisbrook afgeskop, maar kon hulle een week later 14–10 in Wellington klop. Volgens punteverskil kon Frankryk die Dave Gallaher-beker vir die eerste keer inpalm. 'n Week later het die All Blacks Italië 27–6 in Christchurch verslaan. Hulle het die 2009-Drienasiesreeks agter Suid-Afrika, wat net een wedstryd verloor het, as naaswenner geëindig, en die All Blacks het die reeks met 'n 33–6-oorwinning oor Australië in Wellington beëindig.[70]

In 2010 kon die All Blacks die 2010-Drienasiesreeks na drie agtereenvolgende oorwinnings oor Suid-Afrika vir die tiende keer inpalm,[71] en hulle het ook die Bledisloebeker na agtereenvolgende oorwinnings oor Australië gewen.[72] 'n Onoorwonne toetsreeks wat in 2009 begin het, het 15 wedstryde bereik.[73] Ondanks 'n verlore 2011-Drienasiesreeks nadat hulle deur Australië in Brisbane geklop is,[74] het die All Blacks die Rugbywêreldbeker 2011 nog steeds as gunstelinge betree.[75] Die All Blacks het die poelfase onoorwonne beëindig, en na oorwinnings oor Argentinië en toe Australië, het hulle die eindstryd teen Frankryk beslis. Nieu-Seeland het een drie gedruk en een strafdoel aangeteken en sodoende net-net 8–7 gewen.[76] Henry het na die wêreldbeker as afrigter bedank en is deur sy adjunk Steve Hansen opgevolg.[77]

Onder Steve Hansen[wysig | wysig bron]

Argentinië het in 2012 by die Drienasiesreeks aangesluit wat tot die Rugbykampioenskap herdoop is. Die All Blacks het in die eerste toernooi en deur die jaar heen tot op hul laaste wedstryd onoorwonne gebly, maar is tog deur Engeland op Twickenham geklop. In 2013 het Nieu-Seeland Frankryk vir 'n reeks van drie wedstryde gehuisves – hul eerste ontmoeting sedert die 2011-eindstryd. Die All Blacks het al drie wedstryde gewen en die 2013-Rugbykampioenskapreeks onoorwonne betree.[78] In November 2013 het Nieu-Seeland die eerste rugbynasie van die professionele tydperk geword om 'n 100%-wenrekord in 'n kalenderjaar te behaal.[79]

Tydens die 2014-Rugbykampioenskapreeks het die All Blacks in hul wegwedstryde gelykop teen Australië gespeel en teen Suid-Afrika verloor, maar kon die ander vier wedstryde van die toernooi wen. Tydens die verkorte 2015-Rugbykampioenskapreeks het die All Blacks teen Australië verloor en as naaswenner geëindig. Hulle het egter 'n beduidende terugvegoorwinning in die tweede Bledisloetoets behaal en toe die trofee behou. Die All Blacks het die Rugbywêreldbeker 2015 as verdedigende kampioen betree en tydens die poelfase weereens onoorwonne gebly. In die kwarteindstryd het hulle 62–13 met Frankryk afgereken, Suid-Afrika 20–18 in die halfeindstryd en Australië 34–17 in die eindstryd geklop om sodoende die eerste nasie geword wat die titel kon verdedig en ook vir 'n derde keer ingepalm het.[80]

Die All Blacks, onder die nuwe kaptein en nommer 8, Kieran Read, en adjunkkaptein en heelagter Ben Smith, het ook tydens die 2016-Rugbykampioenskapreeks onoorwonne gebly en by elke wedstryd die bonuspunt behaal. Beide Smith en die vleuel Israel Dagg was met vyf drieë elk die beste driedrukkers van die toernooi, terwyl die eerste vyf-agtste Beauden Barrett met 81 die meeste punte tydens die toernooi aangeteken het.[81] Die herfs van 2016 het 'n historiese oorwinning gesien, toe die All Blacks hul eerste wedstryd in 111 jaar se wedywering teen Ierland verloor het, toe die Iere hulle met 29–40 op Soldier Field in Chicago kon klop.[82] Nieu-Seeland het die verloor gedelg toe hulle in die terugspel een week later Ierland tuis in Dublin met 21–9 verslaan.[83]

In 2017 het die Britse en Ierse Leeus vir die tweede keer van die professionele tydperk na Nieu-Seeland getoer. Die reeks het in 'n gelykop geëindig, nadat die All Blacks en die Leeus 'n 1–1–1 aangeteken het. Die All Blacks het die eerste toets 30–15 gewen, die Leeus die tweede 24–21, en die laaste toets was 'n 15–15-gelykop. Soos die 2005-toer was hierdie Leeus-toer met omstredenheid geteister, soos die Leeus se taktiek (onder die Nieu-Seelandse afrigter Warren Gatland),[84] die toon van plaaslike mediadekking,[85] die rooikaart teen Sonny Bill Williams in die tweede toets[86] asook die speelbeheer van die Franse skeidsregters Romain Poite en Jerome Garces[87] is al debatteerbaar. Die gelykop van die toetsreeks, saam met die verloor teen Ierland die vorige jaar het volgens sommige persberigte daarop gedui dat die span swakker word en die Noordelike Halfrond nader beweeg.[88] Hulle het egter die 2017-Rugbykampioenskapreeks onoorwonne gewen en ook die Bledisloebeker ingepalm nadat die All Black Australië twee keer kon klop. In Oktober het Nieu-Seeland in die laaste Bledisloetoets op Suncorpstadion in Brisbane 'n verrassende 23–18-verloor deur Australia toegelaat. In die lente aan die einde van die 2017-seisoen het die All Blacks met die Britse Barbarians 32–21, Frankryk 38–18, Skotland 22–17 en Wallis 33–18 afgereken.[89]

Aan die afskop van die 2018-seisoen het die All Black tydens die Franse toer die reeks 3–0 beklink, en hul eerste wedstryde van die 2018-Rugbykampioenskapreeks teen Australië 38–13 en 40–12 geklop om sodoende die Bledisloebeker te behou. 'n Ander maklike 46–24-oorwinning oor Argentinië het gevolg, maar die All Blacks is vervolgens deur die Springbokke vir die eerste keer sedert 2009 tuis in Wellington in 'n strawwe wedstryd 34–36 geklop,[90] voordat hulle weer met Argentinië 35–17 kon afgereken. In die terugwedstryd teen Suid-Afrika in Pretoria het die All Blacks vir die grootste deel van die wedstryd gesukkel, maar laat in die tweede helfte teruggekom om die wedstryd 32–30 te beklink.[91] Hulle sou later nog 'n verpletterende 37–20-wen oor Australië in Jokohama aanteken, om 'n suiwer Bledisloereeks te verseker.[92] 'n Ontwikkelingspan het aangebly om Japan 31–69 te klop, terwyl die eerste span na Europa vir die internasionale lentetoer getoer het. Dit sou 'n taai reeks vir die All Blacks word, waartydens hulle Engeland net-net met een punt in 'n strawwe wedstryd kon wen (15–16),[93] gevolg deur die tweede verloor ooit teen Ierland met 16–9 onder 'n ketelatmosfeer op Aviva-stadion in Dublin.[94] Die All Blacks het toe 66–3 met Italië afgereken en sodoende hul reeks met een oorwinning beklink.[95]

All Black-trui[wysig | wysig bron]

Die huidige All Black-trui

Die huidige All Black-trui is geheel en al swart met die Adidas-kenteken en die NZRU-silwervaring op die voorkant. Die 1884-Nieu-Seeland-toer na Australië was die eerste oorsese Nieu-Seelandse rugbytoer en die klere wat gebruik is, het aansienlik verskil van vandag se trui. Destyds het die span 'n donkerblou trui met 'n goue varing aan die linkerkant van die trui gedra.[96] In 1893 het die NZRU by sy algemene jaarvergadering bepaal dat die uitrusting 'n swart trui met 'n silwer varing en wit langkortbroek sou wees.[97] Iewers tussen 1897 en 1901 het 'n verandering ingetree: teen 1901 het die span wat teen NSW gespeel het 'n swart trui, 'n seiltop sonder kraag en 'n silwervaring gedra.[98]

Die All Black-trui word vandag as een van die mees herkenbare rugbytruie beskou.[99] Onlangs het die gebruik ontstaan vir die All Blacks om 'n geborduurde papawer op hulle trui te dra wanneer hulle teen Frankryk speel op hul toere wat aan die einde van die jaar plaasvind.[100] Die papawer vereer soldate wat op die slagvelde van Europa gesterf het.[101]

Adidas betaal die NZRFU tans $200 miljoen oor 9 jaar in die verwagting dat die All Blacks ongeveer 75% van hulle wedstryde sal wen.[102] Nike het dit ook in 1996 oorweeg om die All Blacks te borg, maar het eerder op Tiger Woods besluit.[103]

Haka[wysig | wysig bron]

'n Haka in 1917, Parys
Die Maori-All Blacks se haka in 1926, Parys
Die All Blacks besig om die Haka uit te voer voor 'n wedstryd teen Frankryk in 2006
'n 2009-haka
Haka voor 'n wedstryd teen Portugal in Lyon, Frankryk, tydens die Rugbywêreldbeker 2007
Frankryk beantwoord die haka tydens die 2007-kwarteindstryd met 'n nabystaan – en sal die wedstryd later wen
Haka tydens die Rugbywêreldbeker 2015 teen Argentinië

Die All Blacks voer 'n haka ('n Maori-dans) voor elke internasionale wedstryd uit. Die haka word met Nieu-Seeland geassosieer sedert 'n toer van Nieu-Suid-Wallis in 1884. Die Nieu-Seelandse "Native"-span (die span wat in Brittanje, Australië and Nieu-Seeland getoer het in 1888 and 1889) het die Ake Ake Kia Kaha gebruik en die 1903-span in Australië het 'n spottende haka, Tupoto koe, Kangaru! gebruik. Die 1905-All Blacks het die tradisie begin om die Ka Mate te gebruik en teen 1914 was dit goed gevestig in Nieu-Seelandse rugby. Die 1924-All Blacks het 'n spesiaal gekomponeerde haka Kia Whaka-ngawari gebruik, maar later het die All Blacks weer teruggeval op die Ka Mate.[104]

In Augustus 2005, voor die Drienasiestoets tussen Nieu-Seeland en Suid-Afrika by die Carisbrookstadion in Dunedin, het die All Blacks 'n ander haka Kapa o Pango uitgevoer. Kapa o Pango was 'n haka wat spesiaal deur Derek Lardelli ontwikkel is en "...ontwerp is om die multi-kulturele aard van kontemporêre Nieu-Seeland te reflekteer — in besonder die invloed van Polinesiese kulture.[105] Kapa o Pango is bedoel om gebruik te word by spesiale geleenthede en nie om Ka Mate te vervang nie.[106] Kapa o Pango eindig met 'n "keel-afsny"-aksie wat 'n bron van omstredenheid was en gelei het tot aantygings dat Kapa o Pango geweld aanmoedig wat die verkeerde boodskap aan All Blacks-ondersteuners sou stuur.[107][108] Volgens die "Kapo o Pango"-komponis, Derek Lardelli, stel die gebaar die "trek van lewenskragtige energie in die longe en hart in" voor.[109]

In November 2006, by die Millennium-stadion in Cardiff, het die All Blacks die haka in hulle kleedkamers voor die wedstryd uitgevoer, in plaas van net voor die afskop. Die Walliese Rugbyunie wou gehad het dat die Walliese volkslied gesing moes word na die uitvoering van die haka. Die All Blacks wou nie instem tot die versoek nie en het daarom die haka in hulle kleedkamers uitgevoer.[110]

Ander nasionale spanne uit eilandnasies in die Stille Oseaan-gebied voer soortgelyke oorlogsdanse uit voor internasionale wedstryde; dit sluit in Samoa se weergawe van die haka, Tonga se Sipi Tau en Fidji se cibi. Suid-Afrika se Springbokke het ook al oorweg om 'n Zoeloe-oorlogsdans as deel van die voorwedstrydverrigtinge in te voer.[111]

Die "Ka Mate"-haka begin algemeen met 'n stel van vyf voorbereidingsinstruksies wat deur die leier geskree word, voordat die hele span by hom aansluit:[112][113]

"Ka Mate"
Leier: Taringa whakarongo! Ore op!
Kia rite! Kia rite! Kia mau! Maak reg...! Staan in een ry...! Staan vas!
Span: Hī! Ja!
Leier: Ringa ringa pakia! Klap die hande teen die dye!
Waewae takahia kia kino nei hoki! Stamp met die voete so hard as wat jy kan!
Span: Kia kino nei hoki! So hard as wat ons kan!
Leier: Ka mate, ka mate Ek sterf! Ek sterf!
Span: Ka ora' Ka ora' Ek lewe! Ek lewe!
Leier: Ka mate, ka mate Ek sterf! Ek sterf!
Span: Ka ora' Ka ora' Ek lewe! Ek lewe!
Almal: Tēnei te tangata pūhuruhuru Hier staan die harige man...
Nāna ne I tiki mai whakawhiti te rā ...wat die son roep en dit op ons laat skyn!
A Upane! Ka Upane! Ry nou! Ry nou!
A Upane Kaupane" Neem die eerste stap!
Whiti te rā,! Laat die sonskyn in!
Hī! Maak klaar!

Rekords[wysig | wysig bron]

Drienasies-rekord[wysig | wysig bron]

Nasie Wedstryde Punte Bonus-
punte
Tabel-
punte
Kampioen-
skappe
gespeel gewen gelykop verloor     vir         teen       verskil  
Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland 72 50 0 22 1936 1395 +541 32 232 10
Vlag van Australië Australië 72 29 1 42 1531 1721 –190 34 152 3
Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika 72 28 1 43 1480 1831 –351 24 138 3

Bygewerk op 8 Oktober 2018
Bron: espnscrum.com (besoek op 8 Oktober 2018)


Die Rugbykampioenskap (sedert 2012)[wysig | wysig bron]

Nasie Wedstryde Punte Bonus-
punte
Tabel-
punte
Kampioen-
skappe
gespeel gewen gelykop verloor     vir         teen         verskil    
Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland 42 36 2 4 1423 751 +672 26 174 6
Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika 42 19 4 19 1048 974 +74 19 103 1
Vlag van Australië Australië 42 19 3 20 952 1088 –136 9 91 1
Vlag van Argentinië Argentinië 42 5 1 36 766 1376 –610 11 33 0

Bygewerk op 30 Augustus 2019
Bron: espnscrum.com (besoek op 30 Augustus 2019)


Wêreldbekerrekord[wysig | wysig bron]

Jaar Uitslag
1987 Kampioen
1991 Derde plek
1995 Tweede plek
1999 Vierde plek
2003 Derde plek
2007 Kwarteindstryd
2011 Kampioen
2015 Kampioen
2019 Derde plek
2023 N.v.t.

Algehele rekord[wysig | wysig bron]

Suid-Afrika se plek op die wêreldranglys die afgelope jare

Die All Blacks se toetsrekord teen alle lande:(Korrek op 8 November 2019)[114]

Teen Gespeel Gewen Verloor Gelykop % Gewen
Vlag van Argentinië Argentinië 29 28 0 1 96,55
Vlag van Australië Australië 166 115 44 7 69,28
Free Use British and Irish Lions flag.PNG Britse en Ierse Leeus 41 30 7 4 73,17
Vlag van Engeland Engeland 42 33 8 1 78,57
Vlag van Fidji Fidji 5 5 0 0 100
Vlag van Frankryk Frankryk 61 48 12 1 78,69
Vlag van Georgië Georgië 1 1 0 0 100
Ierse Rugbyvoetbalunie-vlag  Ierland 32 29 2 1 90,63
Vlag van Italië Italië 14 14 0 0 100
Vlag van Japan Japan 4 4 0 0 100
Vlag van Kanada Kanada 6 6 0 0 100
Vlag van Namibië Namibië 2 2 0 0 100
Vlag van Portugal Portugal 1 1 0 0 100
Vlag van Roemenië Roemenië 2 2 0 0 100
Vlag van Samoa Samoa 7 7 0 0 100
Vlag van Skotland Skotland 31 29 0 2 93,55
Stille Oseaan Eilande 1 1 0 0 100
Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika 99 59 36 4 59,60
Vlag van Tonga Tonga 6 6 0 0 100
Vlag van Verenigde State van Amerika Verenigde State 3 3 0 0 100
Vlag van Wallis Wallis 35 32 3 0 91,43
Wêreldspan 3 2 1 0 66,67
Totaal 591 457 113 21 77,33

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. (en) "Dan Carter". All Blacks. Besoek op 31 Oktober 2015.
  2. (en) TEIVOVO.COM – RUGBY HISTORY IN FIJI, besoek op 6 Oktober 2007
  3. (en) IRB World Rankings. irb.com. URL besoek op 8 September 2006.
  4. 4,0 4,1 (en) "McCaw named IRB Player of the Year". irb.com. 26 November 2006. Onbekende parameter |toegangsdatum= geïgnoreer (help)
  5. (en) Davies, Sean (27 September 2006). "All Black magic: New Zealand rugby". bbc.co.uk. Besoek op 12 November 2006.
  6. (en) Gifford (2004), bl. 27.
  7. (en) Gifford (2004), bl. 29.
  8. (en) Gifford (2004), bl. 32.
  9. Canterbury, Otago en Southland het beswaar aangeteken teen die vereiste dat NZRFU uitvoerende komiteelede in Wellington moes woon. Hulle het uiteindelik almal by die NZRFU aangesluit, al het die woonplekreël eers in 1986 verander.
  10. (en) "New South Wales in New Zealand". allblacks.com. Besoek op 30 Oktober 2006.
  11. (en) "1st All Black Test : 45th All Black Game". allblacks.com. Besoek op 30 Oktober 2006.
  12. 12,0 12,1 (en) "ALL BLACKS – The Name?". rugbymuseum.co.nz. Besoek op 8 September 2006.
  13. (en) "In the British Isles, France and North America". allblacks.com. Besoek op 30 Oktober 2006.
  14. (en) "South Africa and New South Wales in New Zealand". allblacks.com. Besoek op 30 Oktober 2006.
  15. (en) Palenski (2003), bl. 74.
  16. (en) "In the British Isles and Canada". allblacks.com. Besoek op 24 Januarie 2007.
  17. (en) Gallagher, Brendan (3 November 2011). "The day a Russian prince in an England shirt beat the All Blacks". telegraph.co.uk. Besoek op 2 November 2006.
  18. (en) Palenski (2003), bl. 192.
  19. (en) "THE 1956 SPRINGBOK TOUR". rugbymuseum.co.nz. Besoek op 3 November 2006.
  20. (en) "67th All Black Test : 362nd All Black Game". allblacks.com. Besoek op 8 September 2006.
  21. (en) "68th All Black Test : 363rd All Black Game". allblacks.com. Besoek op 8 September 2006.
  22. (en) "South Africa in New Zealand". allblacks.com. Besoek op 3 November 2006.
  23. 23,0 23,1 (en) "THE 1956 SPRINGBOK TOUR". rugbymuseum.co.nz. Besoek op 3 November 2006.
  24. (en) "Kevin Skinner". allblacks.com. Besoek op 3 November 2006.
  25. (en) "Don Clarke(1933 - )". nzhalloffame.co.nz. Besoek op 3 November 2006.
  26. 26,0 26,1 26,2 (en) "Beach beckons as All Blacks celebrate history". nzherald.co.nz. 27 November 2005. Besoek op 12 November 2006.
  27. (en) "Newport 3 V 0 New Zealand". Besoek op 9 Julie 2007.
  28. (en) Palenski (2003), bl. 269.
  29. (en) Lowe, Robert (7 Oktober 2005). "Disgraced All Black 'heroic' in dignified silence". nzherald.co.nz. Besoek op 12 November 2006.
  30. (en) Mehaffey, John (24 November 2005). "Mourie has mixed emotions over Haden dive". tiscali.co.uk. Besoek op 12 November 2006.
  31. (en) Irish, Oliver (7 April 2002). "The 10 greatest shocks in sport's history". guardian.co.uk. Besoek op 12 November 2006.
  32. (en) Smythe, John (1 April 2004). "Alone It Stands – at Court Theatre". nbr.co.nz/smythe. Besoek op 12 November 2006.
  33. (en) "On This Day 17 July 1976". bbc.co.uk. Besoek op 17 Januarie 2007.
  34. 34,0 34,1 (en) Watters, Steve. "From Montreal to Gleneagles". nzhistory.net.nz. Besoek op 17 Januarie 2007.
  35. 35,0 35,1 (en) Sharpe, Marty (25 Augustus 2001). "Dark days of thunder – when a free nation confronted apartheid in sport". wairarapa.co.nz. Besoek op 13 November 2006.
  36. (en) Watters, Steve. "A country divided". nzhistory.net.nz. Besoek op 13 November 2006.
  37. 37,0 37,1 (en) Watters, Steve. "'A war played out twice a week'". nzhistory.net.nz. Besoek op 13 November 2006.
  38. 38,0 38,1 (en) Hill, Ruth (8 Julie 2006). "Protests a turning point in the history of New Zealand". nzherald.co.nz. Besoek op 15 November 2006.
  39. (en) Luxford, Bob. "Bernie Fraser". rugbymuseum.co.nz. Besoek op 15 November 2006.
  40. (en) Millen, Julia (7 April 2006). "Blazey, Cecil Albert 1909–1998". Dictionary of New Zealand Biography. Besoek op 15 November 2006.
  41. (en) "Rugby Chronology". rfu.com. Besoek op 15 November 2006.
  42. (en) "World Cup in New Zealand and Australia". rugbymuseum.co.nz. Besoek op 15 November 2006.
  43. (en) Palenski (2003), bl. 227.
  44. (en) Palenski (2003), bl. 228.
  45. (en) Palenski (2003), bl. 290.
  46. (en) "All set for World Cup semis". worldcupweb.com. 14 November 2003. Besoek op 15 November 2006.
  47. (en) Knight, Lindsay. "Jonah Tali Lomu". rugbymuseum.co.nz. Besoek op 15 November 2006.
  48. (en) "Springboks poisoned at 1995 Cup: Luyt". NZPA. 30 Oktober 2003. Besoek op 15 November 2006.
  49. (en) "1995: Party time for SA". bbc.co.uk. 24 September 2003. Besoek op 15 November 2006.
  50. 50,0 50,1 (en) Howitt (2005), bl. 7.
  51. (en) Howitt (2005), bl. 170.
  52. 52,0 52,1 (en) Palenski (2003), bl. 206.
  53. (en) Howitt (2005), bl. 185.
  54. (en) Howitt (2005), bl. 199.
  55. 55,0 55,1 55,2 (en) Palenski (2003), bl. 233.
  56. (en) "Charvis bowed but proud". bbc.co.uk. 2 November 2003. Besoek op 17 Januarie 2007.
  57. (en) "382nd All Black Test : 1102nd All Black Game". allblacks.com. Besoek op 26 November 2006.
  58. (en) "383nd All Black Test : 1103rd All Black Game". allblacks.com. Besoek op 16 November 2006.
  59. Bonuspunte kon op twee manier verdien word: deur vier of meer drieë in 'n wedstryd te druk en deur met sewe punte of minder te verloor.
  60. (en) Howitt (2005), bl. 289.
  61. (en) "392nd All Black Test : 1112th All Black Game". allblacks.com. Besoek op 16 November 2006.
  62. (en) Phillips, Mitch (26 November 2006). "Awesome All Blacks widen the gulf". guardian.co.uk. Besoek op 28 November 2006.
  63. (en) "All Blacks nomination page on Laureus Awards site". Laureus World Sports Awards. Besoek op 16 April 2007.
  64. (en) "Slick All Blacks belt Canada". Australian Broadcasting Corporation. 16 Junie 2007. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 17 September 2007. Besoek op 26 Junie 2007.
  65. (en) rugby heaven, Kick in the guts for Wallabies. Besoek op 22 Julie 2007.
  66. 66,0 66,1 (en) "Rugby Union | 2008 | New Zealand | Match results". ESPNscrum. Besoek op 8 November 2019.
  67. (en) "Springboks end home streak of All Blacks". International Herald Tribune. 13 Julie 2008. Besoek op 8 November 2019.
  68. (en) Aylwin, Michael (16 Augustus 2008). "All Blacks manage crisis". The Guardian. Besoek op 26 Julie 2019.
  69. (en) "Australia v New Zealand". ESPNscrum.
  70. (en) "Statistics and records for Australia Wallabies vs New Zealand All Blacks". greenandgoldrugby.com. 15 Julie 2009.
  71. (en) Baines, Huw (21 Augustus 2010). "Gritty All Blacks are worthy champions". ESPN. Besoek op 30 Julie 2019.
  72. Irvine, Dean (30 Oktober 2010). "Wallabies beat All Blacks with last-minute kick". CNN. Besoek op 23 Augustus 2019.
  73. "Rugby Union | Test matches | Most consecutive wins". ESPNscrum. Besoek op 8 November 2019.
  74. (en) Averis, Mike (27 Augustus 2011). "Australia clinch Tri Nations with victory over New Zealand". The Observer. Besoek op 8 November 2019.
  75. (en) Averis, Mike (27 Augustus 2011). "Rugby World Cup 2011 preview". The Observer. Besoek op 8 November 2019.
  76. (en) Butler, Eddie (23 Oktober 2011). "Richie McCaw's New Zealand beat France in final". The Guardian. London. Besoek op 24 Oktober 2011.
  77. (en) Mairs, Gavin (17 Desember 2011). "New Zealand Rugby Union appoints Steve Hansen as new All Blacks coach" – via www.telegraph.co.uk.
  78. (en) "New Zealand beat South Africa for title". BBC Sport. 5 Oktober 2013. Besoek op 8 November 2019.
  79. (en) "Archived copy". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 Oktober 2015. Besoek op 13 Februarie 2018.AS1-onderhoud: "Argiefkopie" as titel (link) [dooie skakel]
  80. (en) "New Zealand retain Rugby World Cup with ruthless display against Australia". The Guardian. 31 Oktober 2015. Besoek op 2 November 2015.
  81. (en) "All Blacks 2016: Year in Review". All Blacks.
  82. (en) "Autumn internationals: Ireland 40–29 New Zealand". 5 November 2016 – via www.bbc.com.
  83. (en) "All Blacks shake off Chicago shock to defeat Ireland in Dublin". Stuff.
  84. (en) https://www.standard.co.uk/sport/rugby/it-s-onedimensional-and-boring-for-critics-to-keep-moaning-about-warrenball-a3558391.html
  85. (en) https://www.theguardian.com/sport/2016/nov/02/warren-gatland-new-zealand-herald-clown-lions-coach-all-blacks-criticism
  86. (en) https://www.independent.co.uk/sport/rugby/rugby-union/lionstour/british-and-irish-lions-2017-sonny-bill-williams-red-card-tackle-video-defining-moment-rugbys-a7818371.html
  87. (en) https://www.theguardian.com/sport/2017/jul/08/all-blacks-lions-third-test-auckland-new-zealand-reaction
  88. (en) "Rugby power swings back to the north – Woodward". All Blacks.
  89. https://www.allblacks.com/Fixtures/2017
  90. (en) "Rugby Championship 2018: South Africa earn thrilling 36–34 win over New Zealand". www.bbc.com. 15 September 2018.
  91. (en) "Rugby Championship: All Blacks survive Springboks scare". www.newshub.co.nz. 10 Julie 2018.
  92. (en) "Wallabies accused of having 'no respect'". NewsComAu. 27 Oktober 2018.
  93. (en) Twickenham, Paul Rees at (10 November 2018). "England denied by All Blacks and late decision in Twickenham thriller". www.theguardian.com.
  94. (en) Stadium, Robert Kitson at the Aviva (17 November 2018). "Jacob Stockdale scores only try as Ireland earn historic win over All Blacks". www.theguardian.com.
  95. (en) https://www.allblacks.com/Fixtures/2018
  96. (en) Gifford (2004), bl. 28.
  97. (en) Palenski (2003), bl. 17.
  98. (en) "The "All Black" Uniform". Te Ara – The Encyclopedia of New Zealand. Besoek op 31 Oktober 2006.
  99. (en) "All Blacks Rugby Jersey". champions.co.nz. Besoek op 8 September 2006.
  100. (en) "All Blacks jerseys to have Poppies embroidered on them for French tests". Radio New Zealand. 25 Oktober 2006. Besoek op 26 Oktober 2006.
  101. (en) "All Blacks to honour fallen soldiers". IOL. 24 Oktober 2006. Besoek op 26 Oktober 2006.
  102. (en) "God defend the All Black brand". Unlimited. Besoek op 2 Mei 2007.
  103. (en) "Member of the Club". Time magazin. Besoek op 2 Mei 2007.
  104. (en) "All Blacks' Haka". teara.govt.nz. Besoek op 9 Julie 2007.
  105. (en) Stokes, Jon (29 Augustus 2005). "New haka the cutting edge of sport". nzherald.co.nz. Besoek op 30 Oktober 2006.
  106. (en) Hinton, Marc (27 Augustus 2005). "ABs Reveal New Haka". xtramsn.co.nz. Besoek op 16 November 2006.
  107. (en) Cleary, Mick (5 September 2005). "Cut-throat haka does All Blacks no favours". telegraph.co.uk. Besoek op 31 Oktober 2006.
  108. (en) "All Blacks coach slams haka criticism". theage.com.au. 28 Julie 2006. Besoek op 17 Januarie 2007.
  109. (en) "Kapa O Pango gets green light". planet-rugby.com. 8 Julie 2006. Besoek op 30 Oktober 2006.
  110. (en) "So just who is to blame for no Millennium haka?". icwales.co.uk. 27 November 2006. Besoek op 18 Desember 2006.
  111. (en) BBC nuus. Springboks aim to unveil own haka. Besoek op 22 Julie 2007.
  112. (en) "Haka". 30 November 2015.
  113. (en) Haka! The Dance of a Noble People. Raupo Publishing (NZ) Ltd. 17 Junie 1993.
  114. (en) "All Blacks test match Record since first test match". All Blacks. Besoek op 8 November 2019.

Verdere leesstof[wysig | wysig bron]

  • (en) Gifford, Phil (2004). The Passion – The Stories Behind 125 years of Canterbury Rugby. Wilson Scott Publishing. ISBN 0-9582535-1-X.
  • (en) Howitt, Bob (2005). SANZAR Saga – Ten Years of Super 12 and Tri-Nations Rugby. Harper Collins Publishers. ISBN 1-86950-566-2.
  • (en) Palenski, Ron (2003). Century in Black – 100 Years of All Black Test Rugby. Hodder Moa Beckett Publishers Limited. ISBN 1-86958-937-8.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]