Gereformeerde kerk Klerksdorp-Noord

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Gereformeerde Kerk
Klerksdorp-Noord
Embleem van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika.jpg
Sluit in  Doringkruin
Flimieda
Irenepark
La Hoff
Wilkeville
Wilkoppies
Denominasie  Gereformeerde Kerk
Klassis  Noordwes
Huidige predikant(e)  A.P. (André) de Jager
Belydende lidmate  263
Dooplidmate  52
Adres Pastorielaan 9
Wilkoppies
Klerksdorp
Geskiedenis
Stigtingsdatum  11 Januarie 1981
Afgestig van  Klerksdorp/
Klerksdorp-Wes
Eerste predikant  J.J. Cloete (1981–'89)

Die Gereformeerde kerk Klerksdorp-Noord is die laaste van die drie Afrikaanse gemeentes van die GKSA wat tussen 1927 en 1981 in Klerksdorp tot stand gekom het. Einde 2015 het die gemeente 259 belydende en 58 dooplidmate gehad, vergeleke met 280 en 61 ’n jaar vantevore.

Die kerkkompleks in Wilkoppies.

Die gemeente Klerksdorp-Noord het op 11 Januarie 1981 van sowel die Gereformeerde kerk Klerksdorp as die Klerksdorp-Wes afgestig. Op 5 Maart daardie jaar het die nuwe gemeente n kleinhoewe in die woonbuurt Wilkoppies gekoop. Nadat ’n groot erf afgebaken is vir die pastorie en kerkgebou, is die oorblywende grond in ses woonerwe verdeel en verkoop om die koste van die kleinhoewe te bestry. Hendrik Vermooten se neef Hennie Vermooten, van die argiteksfirm Hartman, Van der Walt en Vermooten in Pretoria, is as argitek aangewys en Grobbelaar Bouers van Pretoria as bouaannemer.

Die kerkkompleks se hoeksteen.

Ds. J.J. Cloete het die gebou se hoeksteen op 24 September 1984 onthul en op 27 April 1985 is die gebouekompleks ingewy. Die kerkgebou bied sitplek aan 343 kerkgangers en het ’n saal wat daarmee aaneenskakel met nog 209 sitplekke, ’n moederskamer, wiegkamer, katkisasielokale, konsistorie en ’n kombuis. Kameeldoringbome omring die kompleks. ’n Digitale Allen-orrel is geïnstalleer.

Predikante[wysig | wysig bron]

  1. Cloete, Jacobus Johannes, 1981 – 1989
  2. Grové, dr. Andreas Hendrik, 1990 – 2010
  3. Van der Walt, dr. Sarel Petrus, 2011
  4. De Jager, Andries Petrus, 2012 – hede

Bronne[wysig | wysig bron]